2η χρονιά St. Patrick’s Day στο Corner Stories

Την Παρασκευή 17 Μαρτίου θα παίζω μουσική στο Corner Stories μαζί με τον Dr Bekk για δεύτερη συνεχή χρονιά στη γιορτή του Αγίου Πατρικίου.

Σας περιμένουμε για ξέφρενο ιρλανδέζικο πάρτυ.

stpatrick's 2017.jpg

Από την ανακοίνωση του καταστήματος:

Guiness, Jameson και χορός στους ρυθμούς λατρεμένης Ιρλανδεζικης μουσικής απο Flogging Molly, Pogues, Dropkick Murfy’s, Waterboys, Dubliners
Στα decks οι συνήθεις ύποπτοι Dr BEKK & Hagilander

We drink Guiness, Jameson and dance with Irish music from Flogging Molly, Pogues, Dropkick Murfy’s, Waterboys, Dubliners and more

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Το δώρο των Dropkick Murphys

Όταν θες κάτι πολύ, το σύμπαν συνομωτεί για…
Μπούρδες! Ή μπορεί και να γίνεται έτσι. Δεν ξέρω.
Αυτό που έμαθα καλά με το χθεσινό περιστατικό (11-02-2017) είναι πως όταν θες κάτι πολύ, επιμένεις μέχρι το τέλος. Δεν κλαίγεσαι, δεν παρακαλάς,δεν ζητιανεύεις, δεν γλείφεις, δεν λαδώνεις. Είσαι ειλικρινής, ευγενικός και εκπέμπεις θετική ενέργεια.
Και πρέπει να ξέρεις και καλά αγγλικά!
Μέχρι εχθές, λίγο πριν αρχίσει η συναυλία, ήμουν ο γκαντέμης της βραδιάς. Θα έπαιζε η αγαπημένη μου μπάντα κι εγώ δεν είχα εισητήριο. Στεκόμουν στο κρύο και παρακολουθούσα τρεις χιλιάδες άτομα να περιμένουν στην ουρά για να μπουν στο χώρο. Στο τέλος έμεινα μόνος έξω από την πλαινή πόρτα από όπου θα έμπαινε η μπάντα.
Κανείς άλλος δεν ήταν εκεί. Πού και πού η πόρτα άνοιγε για να μπουν οι τεχνικοί των Murphys. Εκεί μίλησα με τον Έβαν, τον Τζόνι και τον Κρεγκ καθώς και με μερικούς δικούς μας από την διοργάνωση. Κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να μπω. Μα έτσι κι αλλιώς δεν τους το ζήτησα. Τους είπα ότι απλώς ήθελα να γνωρίσω τους Murphys και να τους ευχαριστήσω για όλα αυτά τα χρόνια που τα κορίτσια μου κι εγώ χορεύουμε με τα τραγούδια τους. Στην καλύτερη θα βγαίναμε και μια αναμνηστική φωτογραφία αλλά εκεί είχε πολύ σκοτάδι οπότε δεν θα έβγαινε τίποτα.
Κι έτσι καθόμασταν με τους Βοστονέζους και κουβεντιάζαμε για τον Τραμπ, την Αμερική και τις εμπειρίες τους.
Η συναυλία είχε ήδη αρχίσει με την πρώτη μπάντα να παίζει. Εγώ ήμουν απ΄έξω και άκουγα το χαμό. Η ώρα περνούσε, το κρύο δυνάμωνε αλλά οι Murphys δεν έρχονταν. Ένας δικός μας τεχνικός είχε βγει νωρίτερα και με ύφος μου είπε ότι τσάμπα περιμένω γιατί οι Dropkick ήταν ήδη μέσα.
Αλλά δεν ήταν και το ήξερα. Κι έτσι συνέχισα να περιμένω.
Η ώρα περνούσε κι εγώ άρχισα να απογοητεύτομαι. Μάλλον ο τεχνικός είχε δίκιο. Θα κάνω ένα τσιγάρο και θα φύγω, είπα στον εαυτό μου. Τσάμπα τόσες ώρες στο κρύο. Τσάμπα το απόγευμα του Σαββάτου. Τσάμπα η προσπάθεια.
Δεν προλαβαίνω να ρουφήξω μια τζούρα και να σου το βανάκι των Murphys σταματάει μπροστά μου. Πετάω το τσιγάρο και λέω The boys are back! Ανταπάντησαν το ίδιο με χαμόγελο και αρχίσαμε τις χειραψίες.
Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι δεν έχω δει ποτέ πιο χαρούμενους και ευγενικούς καλλιτέχνες τόσης μεγάλης διασημότητας. Ο Τιμ μου έσφιξε το χέρι και έκατσε δίπλα μου στη γωνία για να καπνίσει. Ο Κεν μου έδωσε και τα δυο του χέρια φωνάζοντας «hello my good friend! How are you?»
Είχα μισό λεπτό στη διάθεση μου για να τους ευχαριστήσω για όλα αυτά τα χρόνια προσφοράς στη μουσική και στη ζωή μου. Έπειτα με αποχαιρέτησαν γιατι έπρεπε να μπουν μέσα.
«Θα σε δούμε μέσα», μου είπε ο Κεν.
«Μπα, δεν νομίζω», του είπα. «Η συναυλία είναι sold out κι εγώ δεν κατάφερα να βρω εισητήριο. «Για αυτό είμαι εδώ. Ήθελα απλώς να σας δω»
Με κοίταξε με γκριμάτσα του στιλ «Κρίμα…. αλλά θα δω τι μπορώ να κάνω» και μπήκε. Οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν με τελευταίο τον Τιμ που ήθελε να τελειώσει το τσιγάρο. Χαιρετηθήκαμε και η πόρτα έκλεισε.
Οκ, ήμουν χαρούμενος. Είχα δει τους Murphys και ανταλλάξαμε δυο κουβέντες. Αν μη τι άλλο θα επέστρεφα σπίτι ικανοποιημένος.
Κι έτσι όπως περπατάω, ακούω πίσω μου την πόρτα να ανοίγει κι ένας δικός μας να μου φωνάζει:
«Ελα μέσα»
«Ορίστε;»
«Έλα μέσα είπα!»
«Μου κάνεις πλάκα ε;»
«Ρε έλα μέσα και μη μιλάς!»
Πάω κι εγώ σχεδόν παρελλημένος. Μπαίνω και η πόρτα κλείνει.
«Μας ζήτησαν να σε αφήσουμε να μπεις», μου είπε και μου έδειξε τους Murphys.Στέκονταν στα σκαλοπάτια, με κοιτούσαν και χαμογελούσαν. Ο Κεν μου έκανε νόημα και ο Τιμ με χτύπησε στην πλάτη. Οι τεχνικοί τους έκαναν χαρά όταν με είδαν κι ένας από αυτούς με αγκάλιασε. Οι δικοί μας είχαν μείνει κάγκελο εκτός από τον Γιώργο και τον Σπύρο που έλεγαν «το ξέραμε ότι θα τα καταφέρεις! Είσαι γαμώ τα άτομα»
Κι έτσι με οδήγησαν από το πλάι και βρέθηκα στην πρώτη γραμμή της λαοθάλασσας. Για όσο έπαιζαν οι πρώτοι, οι Slapsot, θα προλάβαινα να φτάσω στο κέντρο, εκεί που έβλεπα τον φίλο μου τον Αντώνη να κοπανιέται στα κάγκελα. Τον Αντώνη που λίγες ώρες πριν, έξω, μου είχε πει «τι ήρθες να κάνεις σήμερα χωρίς εισητήριο;».
«Θα μπώ», του είχα πει μεταξύ σοβαρού κι αστείου. Και μπήκα.
Και έφτασα μπροστά και βρήκα κι άλλους φίλους, παλιούς και νέους. Και όταν οι Dropkick βγήκαν στη σκηνή, τα έδωσα όλα όπως περίμενα χρόνια και χρόνια για εκείνη τη στιγμή. Δυο φορές ο Al μου έδωσε το μικρόφωνο στο Going out in Style και στο Boys on the Docks.
Αποκορύφωμα το τέλος της συναυλίας. Ο Κεν, ο πάντα χαρωπός και ευγενικός Κεν, έμεινε (μάλλον υπέμεινε) να υπογράψει και να φωτογραφηθεί με εκατοντάδες οπαδούς μέσα στο συναυλικό χώρο. Καθώς περίμενα κι εγώ μαζί τους, έρχονται και με βρίσκουν ο Κρεγκ και ο Έβαν, οι τεχνικοί που μιλούσαμε πριν.
«Έλα εδώ μαζί μας. Σε χρειαζόμαστε σε κάτι»
«Τι θέλετε;»
Ο Κρεγκ, ο οποίος βιντεοσκοπούσε όλη τη συναυλία, έστησε την κάμερα και είπε:
«Θέλουμε να μας πεις πέντε λόγια για τους Murphys και την αποψινή συναυλία»
Οκ, εύκολο. Το έκανα μετά χαράς αναφέροντας φυσικά το περιστατικό με το δώρο που μου έκανε η μπάντα. Ύστερα ρώτησα τον Κρεγκ για πού προοριζόταν αυτό και μου είπε:
«Θα βγάλουμε ένα dvd με στιγμιότυπα από την περιοδία των Murphys που θα περιλαμβάνει συνεντεύξεις από οπαδούς»
Αυτά συνέβησαν εχθές. Αυτά τα απίστευτα και κουλά.Λες και όλο το κάρμα μου έδωσε ως αντίδωρο όλα εκείνα τα χρόνια που σας ζαλίζω με τους Murphys μέσα από το facebook την εκπομπή Free and Green, τα πάρτι με τον Μπέκα στο Corner Stories και την παράσταση του Irish Bastard.
Και όλα αυτά επειδή, γυρνώντας από τη δουλειά, αντί να πάω Πειραιά έστριψα προς τα Πετράλωνα για να παλέψω για αυτή την μία και μοναδική πιθανότητα να καταφέρω να δω την αγαπημένη μου μπάντα.
Και το έκανα.
Και από γκαντέμης της βραδιάς πρωταγωνίστησα σε τούτη την απίθανη ιστορία.

img_20170211_235603

«Λέω στο Θεό ευχαριστώ», όπως γράφει ο Στίβεν Κινγκ στο τέλος του Μαύρου Πύργου. Προσθέτω τα παιδιά από το Peiraius Academy και φυσικά τους Dropkick Murphys τους οποίους δεν θα πάψω ποτέ να ακούω με ίδια τρέλα, αγάπη και περηφάνια.

Κι ένα σχόλιο από τον φίλο Νικολή «Zaratoth»:

«Το άξιζες ρε. 100%»

You make the most of the hand you’re dealt
Because the quitter never wins
No!

Dropkick Murphys- The Warrior’s Code

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Αξέχαστο 2016

2016. Πάει, έφυγε, μας άφησε για τα καλά.

Ήταν η χρονιά που οι περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν. Το έτος που επιθυμούσαν να μην έχει έρθει ποτέ. Όχι επειδή ήταν δίσεκτο και κατά παράδοση κακότυχο αλλά επειδή «θέρισε» κόσμο και κοσμάκη. Για την ακρίβεια όχι και τόσο τον κοσμάκη (συγκριτικά έστω με προηγούμενες χρονιές) αλλά τον λαμπερό κόσμο της μουσικής και του κινηματογράφου.

Ευτυχώς τολμώ να πω ότι οι αγαπημένοι μου και οι φίλοι μου είναι ακόμα εδώ και δεν έφυγαν μαζί με τον Μπάουι, τον Κοέν, τον Τζορτζ Μάικλ και τους άλλους που πήρε το 2016. Όλους εκτός από την Λίτσα που μακάρι να ήταν ακόμα μαζί μας. Αν η προηγούμενη χρονιά είχε απώλειες, τότε η Λίτσα ήταν η μεγαλύτερη και η πιο άδικη. Η Λίτσα, η πάντα γελαστή αδελφή του Πάνου του Ζερβού και καλή μου φίλη, έφυγε ξαφνικά σε νέα ηλικία τον χειμώνα. Είθε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή της και να της θυμίζει ότι δεν την έχουμε ξεχάσει.

Το 2016 λοιπόν κι ενώ πίστευα ότι θα με πάει κατά διαόλου, πολλά καλά μου έτυχαν και μάλιστα από εκεί που δεν τα περίμενα. Ήταν η χρονιά με τις περισσότερες εκπλήξεις, σχεδόν αντάξια του 2015 που ήταν πραγματικά αξέχαστο. Όχι πως δεν υπήρξαν αναποδιές και ζόρια. Αλίμονο, μέχρι και την τελευταία μέρα όλο και κάτι στράβωνε. Αλλά σε γενικές γραμμές ήταν μια καλή χρονιά και θα μου ήμουν εντελώς γάιδαρος εάν δεν την εκτιμούσα.

Το 2ο16 με βρήκε να δουλεύω στο Εργοστάσιο Σοκολάτας, το θεματικό πάρκο που είχε στηθεί στην Helexpo. Δουλειά δύσκολη και κουραστική για έναν ηθοποιό που επί δέκα ώρες έπρεπε να λέει τα ίδια και τα ίδια σε καθημερινή βάση. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι πέρασα ωραία, γέλασα πολύ, διασκέδασα κόσμο και έκανα πολλούς φίλους. Κάθε φορά έφευγα από το Εργοστάσιο με ενέργεια και έμπνευση. Για δύο μήνες ήμουν ο Φύλακας του Καταράχτη, ο… Σκωτζέτος Σοκολάντερ, ένας ρόλος που έχτισα και εμπλούτισα από μόνος μιας και είχα το ελεύθερο από τους Dream Workers. Πολλά παιδιά θα θυμούνται τον αθάνατο φύλακα της Σοκολάτας που είχε βαφτιστεί στο κακάο και προστάτευε το ιερό εκείνο μέρος από τους φουντουκόλυκους και τους τσιχλοβάτραχους.

Το Εργοστάσιο σταμάτησε να λειτουργεί λίγο πριν τον Μάρτιο. Τον Φεβρουάριο με τους On the Road ξαναπαίξαμε το έργο Χαμένη Γενιά στο θέατρο Εμπρός όπως είχαμε κάνει τον περασμένο Νοέμβριο και Δεκέμβριο. Δυστυχώς μια ίωση που ξεκίνησε από το μάτι με έριξε στο κρεβάτι μετά το τέλος των παραστάσεων και έχασα ένα σχολικό αποκριάτικο πάρτι και μια οντισιόν στην γαλλική Ντίσνευ που αναζητούσε Έλληνες για ήρωες των παραμυθιών της.

Στη συνέχεια εργάστηκα σε παιδικά πάρτι ως εκπαιδευτής Τζεντάι όπως τα Χριστούγεννα του 2015 στο Star Wars academy για λογαριασμό της Ντίσνευ. Επίσης, την μέρα του Αγίου Πατρικίου, ΄την γιορτή των Ιρλανδών, έπαιξα μουσική στο Corner Stories στα Πατήσια με τον φίλο Μπέκα κάνοντας ένα αξέχαστο ιρλανδέζικο πάρτι που κράτησε μέχρι πρωίας. Οι Hagilander και Dr Bekk όπως λεγόμασταν γίναμε αχτύπητο δίδυμο και επαναλάβαμε το πάρτι άλλες δυο φορές μέσα στο 2016.

Τον Απρίλιο έγινα εκπαιδευτής Νίντζα για την προώθηση της ταινίας Χελωνονιντζάκια. Εξαιρετική εμπειρία για κάποιον που κάποτε ήθελε να γίνει νίντζα και παραμένει μέχρι σήμερα μεγάλος φαν του Μικελάντζελο και της χελωνοπαρέας του. Επίσης συμμετείχα στα γυρίσματα δύο ταινιών (Χρόνια Πολλά – Τραπουλόχαρτο) σε ρόλους μάχημους. Ειδικά στην ταινία με τα μπάχαλα στους δρόμους της Αθήνας όπου συνάντησα τους φίλους από τον Μαγικό Καθρέφτη, περάσαμε μια πραγματικά αξέχαστη νύχτα!

Χρειάστηκε να ντυθώ και πάλι αρχαίος Έλληνας δύο φορές σε μια χρονιά. Τη μία για ένα γκρουπ Μεξικάνων που ήρθαν να «θαυμάσουν» τους Ολύμπιους θεούς σε ένα εστιατόριο στον Άλιμο και τη δεύτερη για μια τηλεοπτική σειρά σχετικά με την διατροφή των Ελλήνων ανά τους αιώνες που θα προβληθεί φέτος στο SKAI. Και τις δυο φορές περάσαμε τέλεια, φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε και φυσικά πληρωθήκαμε.

Από την Άνοιξη και μέχρι τον Ιούνιο εργάστηκα και πάλι με την Κιβωτό στα εκπαιδευτικά προγράμματα της Πάρνηθας, αυτή τη φορά όχι ως βοηθός αλλά ως ξεναγός και παρουσιαστής. Για δύο και παραπάνω μήνες ξεναγούσα σχολεία της Αττικής στο αγαπημένο μου βουνό και συγκεκριμένα στο Τατόι, το Καζίνο και τις κορυφές με το τηλεφερίκ.

Τον Ιούνιο εργάστηκα σε ένα summer camp στο ΟΑΚΑ ως θεατρολόγος. Το συγκεκριμένο camp το οργάνωσαν οι Ολυμπιονίκες που έχουν τους Πέντε Κύκλους. Έστησα μια μικρή παράσταση με τα παιδιά για την μέρα των Ολυμπιακών Αγώνων και για όσο έμεινα εκεί ευχαριστήθηκα την παρέα των παιδιών τα οποία συνόδευα από το πρωί μέχρι το μεσημέρι παραλαμβάνοντας τα από τον Ταύρο για να φτάσουμε με πούλμαν στο γήπεδο. Στη συνέχεια επέστρεψα στην Κιβωτό για καλοκαιρινές ξεναγήσεις στην Πάρνηθα και για μπάνια στον Μαραθώνα ενώ κάποια στιγμή έκανα την μασκότ στην τελετή λήξης ενός άλλου camp, μια παλαβή αλεπού που ξεσήκωνε το γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Πολύ κέφι, τρέλα και… ιδρώτας!

Γενικώς μέχρι τον Αύγουστο βρισκόμουν πολύ με παιδιά και ήμουν στο στοιχείο μου. Μ΄λαιστα τον Ιούνιο μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω για το βιβλίο μου σε μικρές ηλικίες όταν με κάλεσαν στο 12 Δημοτικό Σχολείο Πειραιά στα Καμίνια. Ήταν η πρώτη φορά που μίλησα για την Νοέλα και το Τραγούδι του Χρόνου σε παιδιά και είδα πόσο μεγάλη απήχηση έχει μια τέτοια ιστορία φαντασίας και περιπέτειας σε εκείνες τις ηλικίες. Αν μην τι άλλο έφυγα από το σχολείο έχοντας δώσει πολλά αντίτυπα και εύχομαι οι μικροί αναγνώστες να απόλαυσαν το βιβλίο και με το παραπάνω.

Τον Ιούλιο κατάφερα επιτέλους να δώσω το Fiat που είχα για πάνω από δέκα χρόνια και που παρουσίαζε συνεχώς προβλήματα. Πήρα το αυτοκίνητο που ήθελα, ένα μεταχειρισμένο Daihatsu Terios 1.3 τζιπάκι που να αντέχει στα ζόρικα. Έτυχε μάλιστα να το πάρω πράσινο, όπως μου είχε ζητήσει η κόρη μου. Κι έτσι το Φεγγαράμαξο πέρασε στην ιστορία ενώ το διαδέχτικε ο Πράσινος Κέλτης

Με τον Κέλτη λοιπόν, το πράσινο τζιπάκι, έκανα διακοπές στον αγαπημένο μου Ελαιώνα και το Διακοφτό, εκεί που περνάω τα καλοκαίρια μου από τότε που παντρεύτηκα. Και καθώς απολάμβανα τις βόλτες με την Κήρα, τη θάλασσα του Κορινθιακού και τις ιστορίες που έγραφα τα μεσημέρια και τις νύχτες, μια φίλη μου έστειλε πρόταση για δουλειά με μισθό και ένσημα. Και όχι οποιαδήποτε δουλειά αλλά δουλειά σε βιβλιοπωλείο, όπως παλιά που εργαζόμουν στο Metropolis.

Κι έτσι από αρχές Αυγούστου δουλεύω και πάλι στον αγαπημένο μου χώρο. Στα βιβλία. Συγκεκριμένα εργάζομαι στην αλυσίδα Νakas (όχι στα μουσικά όπως το μπερδεύουν οι 9 στους δέκα και όχι αδίκως) στο κατάστημα του εμπορικού κέντρου Riverwest. Δουλειά εξαήμερη με βασικό μισθό και ένσημα. Και ναι, τέσσερα χρόνια μετά, επέστρεψα στο στοιχείο μου.

Για αυτό και ο ελάχιστος χρόνος που μου απομένει να γράφω και να συμμετέχω σε δρώμενα και παράστασεις. Λόγω δουλειάς απέρριψα δύο προτάσεις για παιδικό θέατρο κι ένα ακόμα δρώμενο τα Χριστούγεννα. Παρόλα αυτά κατάφερα να ντυθώ και φέτος Αγιος Βασίλης στον Δήμο Βύρωνα αρχές Δεκέμβρη. Παράλληλα κάνουμε πρόβες με τους Aherousia για ένα ελπιδοφόρο project του νέου τους δίσκου. Πρόκειται για την (αυτο)θυσία του Προμηθέα, το κεντρικό θέμα της νέας δουλειάς του Γιώργου Βορέα Μελά και της ομάδας του. Οφείλω να ομολογήσω πως ήμουν από τους λίγους τυχερούς που άκουσαν τον δίσκο πριν ακόμα κυκλοφορήσει. Και συνεχίζω να τον ακούω κάθε μέρα αφού έχει γίνει ήδη αγαπημένος. Πρόκειται για το Prometheus, Seven Principles to Be Invinsible, κάτι που αξίζει να περιμένει κανείς το 2017 για να το ακούσει… και να το δει ζωντανά.

Το 2016 η φίλη μου και νονά της μικρής, Ευθυμία Δεσποτάκη, κυκλοφόρησε έπειτα από αρκετά χρόνια το νέο της βιβλίο, τα Πνεύματα. Είχα την τιμή να μιλήσω για τη συγγραφέα και τα έργα της στην παρουσίαση στο Modu. Λίγους μήνες μετά την καμάρωσα νύφη! Επιτέλους παντρεύτηκε τον Λευτέρη σε έναν γάμο πραγματικά παραμυθένιο και… επικό, αφού το ζευγάρι χόρεψε το ost του Κόναν! Φέτος, εκτός από τον δίσκο των Aherusia αναμένουμε και την επανέκδοση του βιβλίου του Λευτέρη «Κοράκι σε Άλικο Φόντο» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Mamaya-Αρπη όπως τα Πνεύματα της Ευθυμίας. Και επιτέλους θα διαβάσουμε και την συνέχεια!

Όσο  για μένα, λογοτεχνικά ήταν μια πολύ παράξενη χρονιά. Από τη μία απορρίψεις με το κιλό από μεγάλους εκδοτικούς οίκους. Ένας μικρός εκδοτικός ενδιαφέρθηκε να αναλάβει τον Ονειροβάτη αλλά ζήτησε χρήματα και μάλιστα πολλά για λίγα αντίτυπα. Από την άλλη κέρδισα δύο πρωτιές σε διαφορετικούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Η Πασαχού, ένα δίηγημα τρόμου που έγραψα την περίοδο του Πάσχα, κέρδισε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό του diavasame.gr και συμπεριλήφθηκε στην ανθολογία των εκδόσεων Nightread με τίτλο οι Κόρες της Νύχτας. Τον ίδιο μήνα βγήκαν και τα αποτελέσματα των εκδόσεων Μωραίτη στην κατηγορία νουβέλας. Το Ταξίδι του Βάρδου που είχα γράψει το 2015 κέρδισε εικοσιπέντε νουβέλες και έφτασε πρώτο στην κορυφή, χαρίζοντας μου ένα βραβείο και ένα συμβόλαιο με τον εκδοτικό. Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα κυκλοφορήσει μες στο 2017.

Όσο από συγγραφικές ιδέες, άλλο τίποτα! Πολλά και διάφορα που όμως δεν κατάφερα να τα ολοκληρώσω ακόμα πλην δυο χριστουγεννιάτικων παραμυθιών. Αλλά η έμπνευση το 2016 κυλούσε νερό. Λουνάσα, Εάρα, Μέθιλ, Κάμλαν ήταν κάποιοι νέοι προορισμοί που επισκέπτηκα. Και φυσικά η Τσιμεντούπολη και η Νοέλα από το Τραγούδι του Χρόνου.

Τέλος, αξίζει να αναφέρω ότι τα ξαναβρήκα με την φίλη μου Μαριλένα Μέξη, εικονογράφο του βιβλίου μου, έπειτα από παρεξήγηση που μας οδήγησε η επανέκδοση της Χώρας των Χαμένων Ευχών. Επίσης γνώρισα την Κωνταντίνα Κοράκη που κάποτε είχε γράψει μια υπέροχη κριτική για το Τραγούδι του Χρόνου. Μιας και είμαστε και οι δυο «μαθητές» του Μίχαελ Έντε, είχαμε μια ωραία κουβέντα-συνέντευξη λίγους μήνες πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο της «Η Ανταριασμένη, οι Φίλοι και τα Κτήρια» από τις εκδόσεις Λυκόφως. Ας μην ξεχάσω να ευχαριστήσω και τις φίλες Ελένη Ρήγα και Άρτεμη Τούλη για την συνέντευξη-φιλοξενία στο Nyctophilia.gr με τίτλο «Γιώργος Χατζηκυριάκος, ένας σύγχρονος Βάρδος»

Τέλος, στα όμορφα του 2016 ήταν και το πάρτι της Ελεάννας. Η μικρή μας, που σε λίγο δεν θα είναι πια μικρή, έγινε εφτά χρονών. Γιορτάσαμε τα γενέθλια της τιμώντας τον μαγικό αυτόν αριθμό με ανάλογο μαγικό τρόπο: ένα πάρτι halloween για το οποίο ακόμα μιλάει η τάξη της και περιμένει να το επαναλάβουμε τον επόμενο χρόνο.

Αυτά σε γενικές γραμμές έγιναν το 2016. Είμαστε ακόμα ζωντανοί και λέμε ιστορίες. Όμορφες ιστορίες από μια χρονιά που μας τρομοκράτησε αλλά μας χάρισε μοναδικές εμπειρίες και αναμνήσεις.

Και ναι, το 2016 θα παραμείνει αξέχαστο. Και αγαπημένο.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Το Τραγούδι του Χρόνου και άλλες Μελωδίες

 

 

Οι μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι γεμάτες λιχουδιές, γλυκίσματα, ζεστά ροφήματα και… ιστορίες.

Ιστορίες για ανθρώπους που αναζητούν το θαύμα. Για πνεύματα που στοιχειώνουν και διδάσκουν. Για παιδιά που ζουν ατέλειωτες περιπέτειες σε μαγικούς κόσμους. Ιστορίες για μεγάλους και μικρούς, για φίλους και ξένους, για άγνωστους και γνωστούς.
Ιστορίες που νίκησαν το Χρόνο και άλλες που έχασαν το δρόμο τους.

Κι επειδή έχουμε κι εμείς πολλές ιστορίες να πούμε και τις μοιραστούμε μαζί σας, σας καλούμε στη χριστουγεννιάτικη μας εκδήλωση:

“Το Τραγούδι του Χρόνου και άλλες Μελωδίες”

η οποία θα λάβει τόπο στο πανέμορφο καφέ-μπαρ Aperitto Plus στην οδό Πραξιτέλους 168 στον Πειραιά.

Σε ευχάριστη και ζεστή ατμόσφαιρα ο δημιουργός της σειράς LC DLVI Γιώργος Μπελαούρης, γνωστός για τις αφηγητικές του ικανότητες, θα μιλήσει για τη Νοέλα του Γιώργου Χατζηκυριάκου όπως την γνωρίσαμε από το Τραγούδι του Χρόνου στη Χώρα των Χαμένων Ευχών και από το Ρολόι του Κόσμου στην Άκρη της Νύχτας.

Στην παρέα μας θα βρίσκεται η Αγγελική Μαρίνου που θα μας μιλήσει για τα βιβλία της Η Αλλη Ζωή και η Η Απόρριψη καθώς για το νέο της βιβλίο το 8ο Αμάρτημα.

Σας περιμένουμε όλους για μια μαγική βραδιά γεμάτη αναμνήσεις που έγιναν βιβλία, τραγούδια που έγιναν ιστορίες και μελωδίες που έγιναν λέξεις.

Οι τρεις Μάγοι συγγραφείς

Αγγελική Μαρίνου – Μελχιόρ
Γιώργος Μπελαούρης – Μπαλτάζαρ
Γιώργος Χατζηκυριάκος – Γκάσπαρ

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Το Τραγούδι του Χρόνου συνεχίζεται στο Wattpad

Για τους φίλους που έχουν διαβάσει τη Χώρα των Χαμένων Ευχών και το Ρολόι του Κόσμου:

Πάνε τρία χρόνια λοιπόν από τότε που η περιπέτεια του Λουκά και της Φωτεινής κόπηκε στη φράση «Τώρα το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον». Ήταν τα Χριστούγεννα του 2013 όταν βγήκε το δεύτερο βιβλίο της σειράς αφήνοντας την υπόσχεση για το τρίτο που θα ακολουθούσε το 2015. Από το 2015 σας πήγα στο 2016 αλλά και πάλι… πουθενά το βιβλίο. Γιατί; Για πολλούς λόγους τους οποίους θα τους πούμε κάποια άλλη φορά, αρκετά σύντομα.

Ακόμα κι έτσι όμως, η ιστορία θα συνεχιστεί. Θα μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στη σελίδα του Wattpad. Για όλους εσάς που θέλετε να επιστρέψετε αυτά τα Χριστούγεννα στη Νοέλα και να ζήσετε μαζί με τον Λουκά και την Φωτεινή την περιπέτεια προς το Κοιμισμένο Καμπαναριό, την Καταχνιά και τους Ερημότοπους του Χρόνου, η ιστορία θα ανεβαίνει κεφάλαιο-κεφάλαιο στον παρακάτω σύνδεσμο.

Φυσικά θα προτιμούσα να είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα. Αλλά σε πείσμα των καιρών, προτειμώ να μοιραστώ μαζί σας το Τραγούδι παρά να το εγκαταλείψω στα σκοτεινά λαγούμια όπου αιχμαλωτίστηκαν οι μικροί μας φίλοι μετά το Κόκκινο Λιμάνι.

Ένας καλός φίλος μου έδωσε μια συμβουλή. «Μην σκέφτεσαι τους εκδότες και τους άλλους παράγοντες. Σημασία έχει να ολοκληρώσεις τη μυθοπλασία σου»

Και αυτό σκοπεύω να κάνω.

Λοιπόν, τα λέμε σε λίγες μέρες στην Άκρη της Νύχτας.

«Oh I may not see the end of our way
but I know we’ll walk it hand in hand»

Blind Guardian A Past and Future Secret

Βρείτε λοιπόν εδώ:

https://www.wattpad.com/user/GeorgeHag

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Η Αννούλα του Χιονιά

annoulawat

Θα μπορούσε να βρίσκεται κάπου αλλού και όχι στο διαδίκτυο. Με εικονογράφηση και σκληρό εξώφυλλο. Με σελίδες, περίληψη και βιογραφικό. Σε ένα βιβλίο. Και σε ένα βιβλιοπωλείο. Και σε ένα ράφι στο παιδικό τμήμα που να γράφει «Από 3 έως 6».

Μα η Αννούλα, αυτή η μικρή και ανυπότακτη Χιονούλα, πετάει ελεύθερη. Δύσκολα την πιάνεις για να την κάνεις βιβλίο. Είναι περισσότερο ιδέα και ανάμνηση, παρά ιστορία.

Είναι η Αννούλα. Η Αννούλα του Χιονιά.

Πού θα την βρείτε; Στο Wattpad που αλλού; Τουλάχιστον για λίγο. Ή για πολύ.

Ίσως εκεί στα βόρεια να την δείτε κάποια μέρα να πετά στο λευκό ουρανό. Μη διστάσετε να της μιλήσετε.

Και να τις πείτε ότι την περιμένω.

https://www.wattpad.com/story/92472069-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AC

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Since we’ve reached the point of no return

Θα είμαι ειλικρινής. Δεν μου αρέσει το Wattpad. Εξαρχής το βρήκα ως κάτι το χαοτικό. Όχι επειδή εκεί μπορεί όποιος θέλει να δημοσιεύει ιστορίες ή ότι του κατέβει από το κεφάλι στο πληκτρολόγιο, μα επειδή μπορεί να το κάνει χωρίς καμία επιμέλεια και φίλτρο. Στο Wattpad θα βρεις εκατοντάδες ανορθόγραφα κείμενα με emoticons, αφιερώσεις και χάλια μαύρα.

Αλλά δεν παύει να είναι ένα μέρος όπου ο καθένας μπορεί να μοιραστεί μια ιστορία. Μικρή, μεγάλη, ατέλειωτη, ολοκληρωμένη, ανολοκλήρωτη.

Έτσι κι εγώ άνοιξα προφίλ στο Wattpad για να μοιραστώ κάποιες χριστουγεννιάτικες ιστορίες μου δεν κατάφεραν να βρουν τον δρόμο τους στα ράφια, τη χρονιά που μας πέρασε. Καλύτερα έτσι παρά να κρύβονται στα άδυτα του υπολογιστή μου. Άλλωστε πέρυσι, όταν ο «Γερο-Δεκέμβρης» δημοσιεύτηκε στη σελίδα του Daily Owl, ταξίδεψε σε blogs, σχολεία και παιδικούς σταθμούς.

Daily Owl… Fantasticon… Όστρια…

Όπως καταλαβαίνετε, πλέον είμαι ένας άστεγος συγγραφέας. Παρόλο που πέρυσι η «Χώρα των Χαμένων Ευχών» επανεκδόθηκε από την Όστρια μετά το κλείσιμο των Βορειοδυτικών Εκδόσεων, το βιβλίο δεν βρέθηκε πουθενά. Αλλά για αυτήν την ατυχές πορεία θα μιλήσω κάποια άλλη στιγμή. Προς το παρών θα μοιραστώ μαζί τα λόγια της φίλης μου Μαριλένας Μέξη πάνω στο βιβλίο μου, τους εκδοτικούς και την γενική κατάσταση που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι συγγραφείς του Φανταστικού:

Γράφει λοιπόν η Μαριλένα στις 28.11.2016:

«Κάνοντας μια βόλτα τις τελευταίες μέρες σε μεγάλα βιβλιοπωλεία ένιωσα για ακόμη μια φορά απογοήτευση όταν αντίκρισα άπειρα Χριστουγεννιάτικα παραμύθια – μυθιστορήματα στις βιτρίνες και στα κεντρικά ράφια που τα περισσότερα από αυτά δεν άνηκαν σε Έλληνες συγγραφείς. Νομίζω είδα μερικά Ελλήνων συγγραφέων μετρημένα στα δάχτυλα, αλλά οι συγκεκριμένοι είναι μεγάλα ονόματα. Εν τέλη αγόρασα κάποια από αυτά, και ξένων και Ελλήνων συγγραφέων, γιατί γενικά σε κάποια μου άρεσε η εικονογράφηση και επειδή διαβάζω συνέχεια παραμύθια στον γιο μου. Όμως με το χέρι στην καρδιά το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο βιβλίο που έχω διαβάσει είναι ‘Το τραγούδι του Χρόνου’ του Γιώργου Χατζηκυριάκου. 6-7 Χρόνια πριν ο Γιώργος είχε επικοινωνήσει μαζί μου και είχε εκφράσει την επιθυμία να δημιουργήσω για αυτόν το εξώφυλλό του βιβλίου του, τότε το διάβασα και το λάτρεψα, από τα λίγα βιβλία που μου άρεσαν πραγματικά και δούλεψα για το εξώφυλλο, συνεργαστήκαμε άψογα με τον Γιώργο, όμως ο τότε εκδότης του το απέρριψε. Πέρυσι το βιβλίο επανεκδόθηκε και εκεί με κλειστά τα μάτια ο Γιώργος ήθελε να χρησιμοποιήσει εκείνο το παλιό εξώφυλλο που είχε απορριφθεί. Όμως κι εκεί τα πράγματα πήγαν στραβά, μια κακή συνεννόηση όπου το δημιουργικό τμήμα του εκδοτικού χωρίς την άδεια μου παραποίησε την εικονογράφηση μου έφερε μεγάλη παρεξήγηση, θυμό και στεναχώρια και σε μένα και στον Γιώργο. Όμως πέρασε αρκετός καιρός και ο ΄χρόνος’ γιατρεύει τα πάντα.Τότε είχα παρεξηγήσει και θυμώσει με όλο το σύμπαν, όμως στην συνέχεια είδα πως έγινα άδικα κακιά, πως ο Γιώργος ήταν ένας άνθρωπος που απλά προσπαθούσε να ακολουθήσει το όνειρό του, ήθελε να δει το βιβλίο του στα ράφια των βιβλιοπωλείων, πόσο πολύ ήθελα κι εγώ κάποτε να το νιώσω αυτό, και τον καταλαβαίνω τόσο βαθιά. Η ουσία για μένα είναι μια…πέρα από τα εξώφυλλα και όλα αυτά, πως το βιβλίο αυτό το τόσο καταπληκτικό δεν έχει βρει ‘ακόμα’ τον εκδότη που του αξίζει! ‘Ένας τόσο καλός συγγραφέας σαν τον Γιώργο έχει απορριφθεί τόσο μα τόσο άδικα από Έλληνες εκδότες, ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί να μην εκδώσουν το βιβλίο του και να επιμένουν να εκδίδουν τους ίδιους και τους ίδιους. Είναι κρίμα στην Ελλάδα του 2016 για τα αληθινά ταλέντα να αποφασίζουν οπισθοδρομικά μυαλά.»

Που καταλήγουμε λοιπόν; Στο παράπονο; Στην μιζέρια; Στο τέλος;

Όχι βέβαια.

Αυτό που πρέπει να δεχτούμε είναι ότι ζούμε σε δύσκολους καιρούς για δημιουργικούς και καλλιεργημένους ανθρώπους. Αυτό που δεν πρέπει να δεχτούμε είναι να μας παρασείρει το ποτάμι του Χρόνου.

Έχουμε όμορφα πράγματα να μοιραστούμε με τον κόσμο. Και ο κόσμος θέλει επίσης να τα μοιραστεί μαζί μας, να είστε σίγουροι. Κάποτε κάτι θα γίνει και για μας. Μέχρι τότε ας το κάνουμε εμείς όπως μπορούμε.

Κανένας εκδότης, μικρός ή μεγάλος, ελληνικός ή ξένος, δεν θα καταφέρει να καθιερώσει κάποιο από τα βιβλία μας, όσο κι αν το προσπαθήσει. Αλλά από το να χαθούμε για πάντα, ας γίνουμε όμορφες αναμνήσεις έστω για λίγο στη μνήμη της ανθρωπότητας.

Ίσως κάποτε να μιλούν νοσταλγικά για εμάς και την εποχή μας.

Στο κάτω-κάτω, όπως έγραψε κάποτε ο Ράσελ Χόμπαν:

«Γράφουμε ιστορίες γιατί είμαστε κι εμείς ιστορίες»

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε