Δύο μαντράχαλοι ακούνε Loreena McKennit

irodeio-to-programma-ton-kalokairinon-ekdiloseon

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολύ μακριά από το σήμερα αλλά σίγουρα στην προηγούμενη χιλιετία, ζούσαν δυο αδέλφια. Αυτοί οι δυο μαντράχαλοι, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα αδέλφια, μοιράζονταν την ίδια κάμαρα. Και μαζί με την ίδια κάμαρα, που ήταν λίγο μεγαλύτερη από έναν καμπινέ, μοιράζονταν και το ίδιο κασετόφωνο.

Έλα όμως που οι δυο μαντράχαλοι είχαν διαφορετικά μουσικά γούστα. Ο ένας ήθελε να ακούει metal και ο άλλος, ο μικρότερος, ethnic.

Οπότε, καταλαβαίνετε, πως κάθε φορά, στην μικρή εκείνη κάμαρα, γινόταν μάχη για την μουσική που θα έπαιζε το κασετόφωνο. Οι μαντράχαλοι τσακώνονταν, βρίζονταν και πλακώνονταν στο όνομα της μουσικής και της εφηβείας αφού ο ένας μισούσε τα τραγούδια του άλλου.

Αλλά – ω τι θαυμαστό – μόνο ένα πράγμα μπορούσαν να ακούσουν και οι δυο μαζί. Και μάλιστα με περισσή ευχαρίστηση. Κάτι που τους ένωνε και τους κρατούσε αγαπημένους.
Ήταν μια λευκή κασέτα με κόκκινα γράμματα που έγραφε από την μία μεριά «Loreena McKennit» και από την άλλη «The Mask and the Mirror».

Τούτη την κασέτα την είχαν χαρίσει στους μαντράχαλους δύο άλλα αδέλφια , εξίσου αταίριαστα στη μουσική, το καλοκαίρι του 1997 σε μια ακτή της Μαγνησίας όπου έτυχε να παραθερίζουν μαζί οικογένειες από τον Πειραιά και την Καρδίτσα. Εκείνο το δώρο θα τους θύμιζε για πάντα τους φίλους τους, τις διακοπές και όλα τα όμορφα και μαγικά πράγματα που συμβαίνουν τις καλοκαιρινές νύχτες πλάι στη θάλασσα.

Και η Loreena McKennit, η «φωνή των Ξωτικών, των Κελτών και του Θεού», με εκείνα τα λίγα τραγούδια της, έγινε η νταντά των δυο μαντράχαλων όταν η μικρή κάμαρα γινόταν πεδίο μάχης.

Πέρασαν τα χρόνια. Τα αδέλφια τέλειωσαν το Γυμνάσιο και μετά τέλειωσαν και το Λύκειο. Οι μαντράχαλοι έγιναν ακόμα πιο μαντράχαλοι μέχρι που τελικά δεν τους χωρούσε η κάμαρα. Ο ένας, ο μεγαλύτερος, πήγε να σπουδάσει στην Κοζάνη όπου πήρε μαζί του την λευκή κασέτα με τα κόκκινα γράμματα (μαζί και το κασετόφωνο) για να την ακούει είτε μόνος είτε με την παρέα του που έπαιζε rpg και -προς μεγάλη έκπληξη του μαντράχαλου – όλοι του εκεί οι φίλοι γνώριζαν και αγαπούσαν την μουσική της Loreena Mckennit.

Από την κάμαρα όπου έμεινε ο μικρότερος μαντράχαλος δεν έλειψαν τα τραγούδια της Mckennit αφού με τα χρόνια ήρθαν cd, dvd, ένας υπολογιστής και ένα καινούργιο στερεοφωνικό. Ήρθε και το ίντερνετ και έφερε το Napster, to Kazaa και τέλος το Youtube. Και έτσι τα τραγούδια της McKennit έγιναν περισσότερα.

Όταν ο μεγαλύτερος μαντράχαλος επέστρεψε από τις σπουδές, γνώρισε μια κοπέλα της οποίας η αγαπημένη τραγουδίστρια ήταν η Loreena Mckennit. Λίγo αργότερα την παντρεύτηκε ενώ εργαζόταν στο δισκάδικο που κάμποσα χρόνια πριν έψαχνε να βρει σε ποιον όροφο είχαν τα cd της McKennit.

Εκείνη τη χρονιά του γάμου, το σωτήριο έτος 2009 η Loreena McKennit ήρθε στην Αθήνα για ένα μοναδικό σόου. Τα εισιτήρια του ζευγαριού τα έκανε δώρο ο μικρότερος μαντράχαλος, ο οποίος φυσικά δεν έλειψε από την συναυλία.

Και έτσι βρέθηκαν οι δυο μαντράχαλοι στο Θέατρο Βράχων, καλοκαίρι, σαν τότε που άκουσαν για πρώτη φορά τη φωνή της Loreena Mckennit πλάι στη θάλασσα. Βρέθηκαν ανάμεσα σε δεκάδες αταίριαστους θεατές, μουσικόφιλους από διαφορετικά είδη, ακούσματα, γούστα και ηλικίες. Γιατί η Loreena Mckennit πάντα γνώριζε πως να ταιριάζει ανόμοια μεταξύ τους πράγματα και να ενώνει τους ανθρώπους μέσω της φωνής, της τέχνης και της μαγείας της.

Αλλά η ιστορία μας δεν τελειώνει εδώ. Πέρασαν δέκα καλοκαίρια από τη συναυλία της Loreena στην Αθήνα. Απόψε επιστρέφει στην πόλη μας για να μαγέψει το κοινό της στο Ηρώδειο.

Και οι μαντράχαλοι, αυτοί οι δυο αταίριαστοι και ανόμοιοι, θα είναι εκεί. Ξανά μαζί.

loreena_mckennitt___live_2009_by_mrsyn_d24wkvw-fullview

Advertisements
Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ο Προμηθέας των Aherusia ανεβαίνει στο Θέατρο Βράχων 20 Ιουνίου 2019

thpicx

Και ναι, έφτασε εκείνη η μέρα που ο Προμηθέας, το μουσικό αριστούργημα του Γιώργου Βορέα Μελά και της μπάντας του (Aherusia) θα ανέβει σε ανοιχτό θέατρο, όπως αξίζει σε μια αρχαία τραγωδία. Έπειτα από τις παραστάσεις στο Θέατρο της Ημέρας, την περίοδο 2017-18, ήρθε η ώρα του φεστιβάλ «Στη Σκιά των Βράχων 2019» και του αμφιθεατρικού χώρου Θέατρο Βράχων-Άννα Συνοδινού. Ήδη από τον Αύγουστο του 2016, τότε που ο Βορέας μου πρότεινε να παίξω τον Προμηθέα, είχαμε στο μυαλό μας το έργο, συμπεριλαμβανομένου του χορού και της μπάντας, να λαμβάνει χώρα σε ανοιχτό μέρος. Έπειτα από τόσες παραστάσεις και δύο συναυλίες όπου οι Aherusia έπαιξαν όλο το album του Prometheus, ήρθε η ώρα το έργο να ανέβει σε θέατρο που του αρμόζει. Έτσι, την Πέμπτη 20 Ιουνίου και ώρα 21.00 παίζουμε τον Προμηθέα στο Θέατρο Βράχων, εκεί όπου 10 καλοκαίρια πριν παρακολουθούσαμε τη συναυλία της αγαπημένης μας Loreena McKennitt.

64319743_10219674098351717_3181424083082412032_n

Δελτίο τύπου από το Viva.gr

Από την ομάδα AHERUSIA

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

«Εφτά αρχές στο να είναι κανείς ανίκητος»

Σκηνοθεσία: Γιώργος-Βορέας Μελάς

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 20/06/2019 στις 21:00

θέατρο «¨Αννα Συνοδυνού», στο Βύρωνα

Στα πλαίσια του φεστιβάλ, «Στη Σκιά των Βράχων 2019»

Η παράσταση «ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ-Εφτά αρχές στο να είναι κανείς ανίκητος» μετά τις εξαιρετικά επιτυχημένες παραστάσεις στο «Θέατρο της Ημέρας» τη σεζόν 2017-2018, θα παρουσιαστεί και για την καλοκαιρινή περίοδο σε ανοιχτά θέατρα ανά την Ελλάδα.

Λίγα λόγια για το έργο

Ο Προμηθέας χαρίζει στους Ανθρώπους την Φωτιά και τον Λόγο και τους βλέπει να προκόβουν καθώς εγείρονται από το Χάος. Η Ανθρωπότητα συντάσσεται με τους Αθανάτους, στους πολέμους ενάντια στο σκότος, μα γρήγορα, το γειτόνεμα με τους θεούς, θα κάνει τους Ανθρώπους να ποθήσουν την αθανασία και την παντοδυναμία των θεών, ενώ παράλληλα θα τους κάνει να μισήσουν την θνητότητα, την βραχυβιότητα και την εν γένει φθαρτή τους φύση. Γρήγορα η τάση αυτή των Ανθρώπων θα τους οδηγήσει στον φόβο και στην κάθε αποτρόπαιη πράξη που ο φόβος μας οδηγεί καθώς μας δεσμώνει.

Ο Προμηθέας τότε, θα ορκίσει τους υπόλοιπους Αθανάτους να πάψουν την συναναστροφή τους με τους θνητούς ενώ παράλληλα αλυσοδένεται στον βράχο, «ενδυόμενος» τον πόνο και την στέρηση, θέλοντας να δώσει ένα σκληρό μάθημα στην Ανθρωπότητα ωθώντας την να αναζητήσει ξανά το σεβασμό προς την ίδια της την φύση.

Εδώ ξεκινά και η ιστορία του έργου, που περιγράφει το αβέβαιο ταξίδι των Ανθρώπων στην συνείδηση και την φρικτή μαρτυρία του ευεργέτη Τιτάνα στον βράχο. Άραγε οι κοιμώμενοι θα αφυπνιστούν τελικά; Ο φόβος είναι απλά μια επιλογή…

 

DSC_0079-201 (1)

Η Ιδέα

Το έργο αποτελεί μια σύγχρονη προσέγγιση στην ερμηνεία του μύθου του Προμηθέα, μέσα από το πρίσμα της κριτικής του φαινόμενου του Μετα-ουμανισμού ενώ βασίζεται μυθουργικά τόσο στο Προμηθεύς Πυρφόρος, όσο και στο Προμηθεύς Δεσμώτης.

Γραμμένο κυρίως στην Αλεξανδρινή ελληνική διάλεκτο, όπου αποτέλεσε την πρώτη οικουμενική γλώσσα της αρχαιότητας, με παράλληλη απόδοση στη δημοτική, συνδυάζει το αρχαίο ελληνικό δράμα, το μουσικό θέατρο, το κινησιοθέατρο, το χοροθέατρο, την παραμυθιακή αφήγηση και την videoart, δημιουργώντας μια ψυχαγωγική μορφή επικοινωνίας που μέσα στην εκφραστική της πολυποικιλότητα, προσπαθεί να επανα-φέρει το θεατή αντιμέτωπο με την υπαρξιακή του αναζήτηση, την χαμένη από καιρό σε αυτές τις εποχές του φόβου και της έκδηλης συναισθηματικής αβεβαιότητας.

Η μουσική, όπως και το κείμενο, είναι πρωτότυπη, βασισμένη στο τρίτο δίσκο του γνωστού folk σχήματος Aherusia, «PROMETHEUS~SevenPrinciplesOnHowToBeInvincible».

Η μουσική εκτελείται ζωντανά επί σκηνής από το ίδιο το συγκρότημα.

Είδος: Αρχαία τραγωδία

Διάρκεια παράστασης 80’ χωρίς διάλειμμα

Ημέρα & ώρα έναρξης

Πέμπτη 20/06 στις 21:00

FacebookPage

https://www.facebook.com/aherusia.prometheus/

Φωτογραφίες παράστασης

https://1drv.ms/f/s!AgeykqFrAqJj2SWoKXJoW1qGDOzy

Φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης

https://1drv.ms/f/s!AgeykqFrAqJj2SZux1OsEttKldzA

62017023_10156373306817285_4210096770841051136_o

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γιώργος-Βορέας Μελάς

Βοηθός κινησιολόγου: Joanna David

Σκηνικά – Σχέδιο κοστουμιών: Γιώργος-Βορέας Μελάς

Κοστούμια: Ευαγγελία Ζορμπά

Τεχνικός: Γιώργος Σηφάκης

Παραγωγή: Γιώργος-Βορέας Μελάς

Επικοινωνία & εκτέλεση παραγωγής: Κωνσταντίνος Πλατής

 

Διανομή

Προμηθέας: Γιώργος Χατζηκυριάκος

Έξαρχος: Δημήτρης Κατσιδονιώτης

Πρώτη: Γιούλη Παπανελοπούλου

Μαντώ: Βίκυ Δρίβα

 

Χορός: Πάνος Νίκιας, Θεόφιλος Βλάχος, Μάνθος Σιδηρόπουλος, Τζωρτζίνα Σπανογιάννη, Ιωάννα Σπανογιάννη, Ιόνυ Μοσχοβάκου, Μαρία Ιωάννου, Joanne David, Κατερίνα Παπασωτηρίου-Χατζηκυριάκου, Γιώτα Ανδρουτσοπούλου, Μελίνα Μαστραντώνη

 

Μουσικοί επί σκηνής (AHERUSIA) 

Κιθάρα/φωνή: Γιώργος-Βορέας Μελάς (VoreasFaethon) 

Κιθάρα/φωνή: Δημήτρης Χαραμής (Drakhon) 

Κιθάρα/φωνή: Δημήτρης Γιαβής Άσκαυλος 

Γκάιντα/αυλοί: Χρήστος Πανδίων Γιαννόπουλος 

Μπάσο/φωνή: Θοδωρής Μανίκας (Tho) 

Κρουστά: Ηλίας Πατρινός

 

64674396_10219664584473876_485039744888078336_n

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Το Ταξίδι του Βάρδου στον Παραμυθένιο Κήπο 1 Ιουνίου 2019

60338438_10219399539287912_4192459899956887552_n

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ
14:30 – 15:00 Aνάγνωση από τον Γιώργο Χατζηκυριάκο: «Το Ταξίδι του Βάρδου-Το Κάλεσμα της Αντιχθόνας», με μουσική συνοδεία από την Κατερίνα Παπασωτηρίου.

Ο Παραμυθένιος Κήπος, το φεστιβάλ του Will o Wisps, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στον Πύργο Βασιλίσσης στο Ίλιον αυτό το Σαββατοκύριακο 1-2 Ιουνίου με πλήθος καλλιτεχνών, συγγραφέων και παραμυθάδων.
Το Ταξίδι του Βάρδου θα βρίσκεται εκεί με αφήγηση κάτω από μουσική συνοδεία.
Ακολουθήστε τον Βάρδο στο ταξίδι του στην Αντιχθόνα και στην μακρινή Ερύθεια με τραγούδια να συνοδεύουν τα βήματα του.

Το Ταξίδι του Βάρδου

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Παραμυθένιος Κήπος 1-2 Ιουνίου. Will o Wisps για δεύτερη χρονιά στον Πύργο Βασιλίσσης!

Ο μαγικός κήπος με τις μουριές του Πύργου Βασιλίσσης στο Ίλιον υποδέχτηκε πέρσι για πρώτη φορά μεγάλους και μικρούς που ήθελαν να αγγίξουν τη μαγεία των παραμυθιών.

Φέτος, Σάββατο 1 & Κυριακή 2 Ιουνίου 2019, μπορούν όλοι να ξεστρατίσουν ξανά στον «Παραμυθένιο Κήπο» και να ανακαλύψουν τις νέες εκπλήξεις που επιφυλάσσει το -διήμερο, πλέον- δεύτερο φεστιβάλ του ελληνικού portal για το φανταστικό, Willowisps.gr !

Το Willowisps.gr σάς προσκαλεί να περάσετε ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο σκηνικές εκδηλώσεις από γνωστούς παραμυθάδες, θεατρικά σκετς, συναυλίες με μουσικές του φανταστικού και του folklore, ευφάνταστες δημιουργικές δραστηριότητες για παιδιά, quests χαμένου θησαυρού στον κήπο και άλλα παιχνίδια, παρελάσεις παραμυθένιων πλασμάτων και πολλά άλλα, απολαμβάνοντας μια εξόρμηση εμπνευσμένη από την αγάπη των συντελεστών για το φανταστικό, μόλις λίγο πιο έξω από την καρδιά της Αθήνας.

Το φεστιβάλ θα στηρίξει με μέρος των εσόδων του τον Εθελοντικό Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό Ειδικής Μέριμνας και Προστασίας Μητέρας και παιδιού «Κιβωτός του Κόσμου».

Εισιτήριο ανά ημέρα: Γενική είσοδος 5€

Δωρεάν είσοδος για παιδιά έως 11 ετών

Ώρες: Σάββατο 1 & Κυριακή 2 Ιουνίου 10:00 – 22:00

Οδηγίες προσέλευσηςhttp://www.pyrgosvasilissis.gr/contact-us/

Μέγας Χορηγός: WorldAnvil.com

**Το Will o‘ Wisps Festival «Ο Παραμυθένιος Κήπος» 2019 επιλέχθηκε στα καλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης από την Ευρωπαϊκή Ένωση Φεστιβάλ – European Festivals Association (EFA) και του απονεμήθηκε η τιμητική σφραγίδα ποιότητας της Ευρώπης EFFE Label για τη χρονική περίοδο 2019-2020!**

Μια κρυφή ματιά ανάμεσα από τις φυλλωσιές του Παραμυθένιου Κήπου

  • Με την αφηγηματική τους δύναμη και σαγήνη θα ταξιδέψουν τους επισκέπτες σε ιστορίες μαγικές εκλεκτοί και κορυφαίοι παραμυθάδες: Σάσα ΒούλγαρηΑγνή ΣτρουμπούληΓιώργος ΕυγενικόςΈυη ΓεροκώσταΑνδρέας ΜιχαηλίδηςΠαραμυθοκόρεςΝαυσικά ΚαψαλάΒαγγέλης ΓονιδάκηςΔήμητρα ΜπενίσηΔροσούλα ΚάρταΔιαμαντής Γαβριηλίδης.
  • Για τους φίλους της Μέσης-Γης θα πραγματοποιηθεί θεατρικοποιημένη ανάγνωση εμπνευσμένη από το σύμπαν του Τζ. Ρ.Ρ. Τόλκιν, από τον Σύλλογο Φίλων Τόλκιν “The Prancing Pony”.
  • Η υποκριτική τέχνη και το ερμηνευτικό τραγούδι συναντούν την παραμυθιακή αφήγηση: Άριελ ΚωνσταντινίδηΓιώργος ΧατζηκυριάκοςΚατερίνα Παπασωτηρίου.
  • Η σκηνή του κήπου με τις μουριές θα ζωντανέψει με τις μελωδίες και τις φωνές των: Σοφία Λαμπροπούλου (κανονάκι)Iernis (συγκρότημα κέλτικης μουσικής), FourTe’ (κουαρτέτο εγχόρδων), Curfá (κέλτικη/σκανδιναβική χορωδία), Ωδείο Ars Musicalis (παιδική χορωδία), Αρίσταρχος (a cappella storytelling), Lady Delwynne & George Palousis (τραγούδι και πιάνο).
  • Στη δημιουργική γωνιά, οι μικροί επισκέπτες θα μπορούν να στολιστούν κατάλληλα για την ημέρα με το καλλιτεχνικό μακιγιάζ της ομάδας Face and Body painting Greece, θα έχουν τη δυνατότητα να ακονίσουν το μυαλό τους με Παιχνίδια Ρόλων και Στρατηγικής από τον Ε.Σ.ΠΑΙ.ΡΟ.Σ., και θα εξασκήσουν τη δημιουργικότητα τους με παιδικές χειροτεχνίες από το «The Craft Room by Agapi».
  • Ο Παραμυθένιος Κήπος προσφέρεται για περιπέτεια και παιχνίδι! Οι μικροί ατρόμητοι επίδοξοι κουρσάροι μπορούν να πάρουν μέρος Πειρατικό Κυνήγι Κρυμμένου Θησαυρού από ομάδα L.A.R.P, οι δυνατοί λύτες να μπουν στο Τhe MindBox -κινητό παιχνίδι απόδρασης από το Μindtrap, οι λάτρεις της μυθολογίας να παίξουν παιχνίδια ενσωματωμένα σε μυθικό πλαίσιο από τους Tales of Ànnor (Medieval Fantasy LARP), ενώ για όλους τους επισκέπτες, μπορούν να παρακολουθήσουν τους Ωρίων Ελληνες Ιπποτοξότες σε επίδειξη Παραδοσιακής Τοξοβολίας – Μπαλονομαχίας.
  • Υπήρξαν ιστορικές περίοδοι όπου οι ιππότες και οι πολεμιστές ήταν ευγενικές, έως και ρομαντικές φιγούρες. Δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το φεστιβάλ επιδείξεις ανάλογες των μορφών που ενέπνευσαν ήρωες των παραμθιών. Η ομάδα Pegasus Athens Historical FencingClub σε συνεργασία με τους Argentum Aguila θα παρουσιάσουν τις πολεμικές τέχνες μιας άλλης εποχής. Πώς γινόταν μια ιστορική μονομαχία και παράλληλα, πώς αναβιώνουν αυτές οι τέχνες σήμερα; Επίσης, θα δείτε μεσαιωνικούς ιππότες, αλλά και μοντέρνους, από δύο ομάδες HEMA ή αλλιώς Historical European Martial Arts.
  • Με κουστούμια βγαλμένα από παραμύθι οι Vproject θα παρουσιάσουν ένα μαγευτικό χορευτικό show με led πέπλα αναδεικνύοντας τις χορευτικές και ζογκλερικές τους ικανότητες.
  • Ονειρευόσασταν πάντα να δείτε πλάσματα φανταστικά; Στον 1ο Διαγωνισμό Παραμυθένιου Πλάσματος (Fairy Parade) θα παρελάσουν για χάρη σας και η κριτική επιτροπή θα ανακοινώσει τις πιο ευφάνταστες μεταμορφώσεις -η ενθάρρυνση του κοινού είναι απαραίτητη για τους συμμετέχοντες!  Και για τους καλλιτέχνες γραφίστες που αγαπούν το φανταστικό, διεξάγεται πριν το φεστιβάλ διαγωνισμός Best Digital & Concept Artwork σε συνεργασία με το περιοδικό Fantasy Report!
  • Από τους παραμυθένιους κήπους δεν μπορούν να λείπουν οι γλυκιές απολαύσεις! Το αγαπημένο Bubble Tale θα εμπλουτίσει τη θεματική του φεστιβάλ με την παρουσία του στον κήπο, μαζί με τα ευφάνταστα, παραμυθένια ζαχαρωτά του, για τους μικρούς και μεγάλους φίλους που θα επισκεφτούν τον Παραμυθένιο Κήπο!
  • Τελετή Λήξης Κυριακή 2 Ιουνίου: Ένα παραμυθένιο ταξίδι δεν μπορεί να τελειώσει χωρίς γιορτή! Οι επισκέπτες και οι συμμετέχοντες θα γίνουν ένα κοινό και θα απολαύσουν φανταστικές μελωδίες από την πολυφωνική χορωδία Fantasy Choir, τη σοπράνο με τη μαγική φωνή Janet Forbes και ο Iason Marmaras σε μια σκηνική παρουσία με το πολλά υποσχόμενο θέμα ‘Μυστήριο και Μαγεία – ένα μεσαιωνικό ταξίδι φαντασίας’!
  • Τέλος, μία συμμετοχή-έκπληξη, ένα δώρο για τους νοσταλγούς των σύγχρονων παιδικών παραμυθιών, μια παρουσία που θα διδάξει στα παιδιά την αγάπη για τη συναισθανόμενη μαγεία των αφηγούμενων ιστοριών.

Η Σαββίνα Γιαννάτου μάς ταξιδεύει παραμυθένια

Η Σαβίνα Γιαννάτου, η σπουδαία και τόσο ξεχωριστή ερμηνεύτρια με τη μεγάλη καλλιτεχνική ιστορία, θα κάνει στον Παραμυθένιο Κήπο και τους επισκέπτες του τη μεγάλη τιμή να τους ταξιδέψει με τη φωνή της σε κόσμους αλλιώτικους, μαγικούς και παραμυθένιους! Η ερμηνεύτρια χειρίζεται τη γεμάτη ένταση και δύναμη φωνή της σαν μουσικό όργανο. Με φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς θα αφηγηθεί ένα παραμύθι χωρίς λόγια, σε μια πιθανή διάδραση με τους μικρούς θεατές, επιστεγάζοντας με τον πιο συμβολικό τρόπο ένα διήμερο αφιερωμένο στη μαγεία των παραμυθιών.

«Παραμυθένιος Κήπος» σάς περιμένει 1&2 Ιουνίου!

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Γιατί σιχάθηκα το Game of Thrones (μέρος 1ο)

SEI_57275339

Α όχι. Αν περιμένεις να σχολιάσω το τέλος τούτης της πολύχρονης σειράς που μας έφαγε 9 χρόνια από τη ζωή, τότε μάλλον θα σε απογοητεύσω. Ούτε θα μιλήσω για το πόσο χάλια ήταν η τελευταία σαιζόν ούτε και τι συνέβη στην προηγούμενη. Δεν θα το κάνω. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν τα έχω δει ακόμα;

Τι πράγμα;

Ω ναι. Δεν τα έχω δει ακόμα. Τα είδαν άλλοι αντί για εμένα. Και φυσικά δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό. Όχι βέβαια. Τιτιβίσματα από εδώ και από εκεί, πουλάκια, αηδονάκια, παπαγαλάκια, όλα τα καλά τα πλάσματα που έχουν φωνή, λόγο και γνώμη. Όλοι εκείνοι που (φυσικά χωρίς κακή πρόθεση) άλλες φορές αδέξια, άλλες φορές αγέρωχα, «σφύριζαν» το παρακάτω δίχως να σκέφτονται ότι κάποιοι άλλοι δεν έχουν προλάβει ακόμα να το δουν. Και γιατί δεν πρόλαβαν; Επειδή δούλευαν ως αργά; Επειδή δεν είχαν Nova; Επειδή δεν ήξεραν από που να τα κατεβάσουν; Επειδή κάτι τους έτυχε; Επειδή ήθελαν να τα δουν όλα μαζί;

Καλά, ας μην μακρηγορούμε. Αυτό ονομάζεται spoilers. Και έγινε συνώνυμο με το Game of Thrones. Και ήταν κάτι αρκετό για να με κάνει να σιχαθώ τη σειρά.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πρόβλημα με το  να τους «σφυρίξει» κανείς τι γίνεται σε ένα έργο, είτε αυτό είναι ταινία, βιβλίο, video game, σειρά, κινούμενο σχέδιο. Αλλά είναι και εκείνοι που έχουν. Κάποτε, όταν διάβαζα το Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ένας φίλος που προπορευόταν στην ανάγνωση, ήρθε και μου είπε στεναχωρημένος ότι πέθανε ο Γκάνταλφ. Ξενέρωσα. Έφτασα στη γέφυρα του Κάζαντ Ντουμ και ήξερα ότι θα τον δω να πέφτει. Λίγο αργότερα ήρθε και μου είπε ότι σκοτώθηκε ο Μπόρομιρ. Οπότε όταν έφτασα στο τέλος του πρώτου βιβλίου, ήξερα ότι η συντροφιά θα έχει άλλον έναν νεκρό. Τέλος, μια άλλη μέρα, έρχεται με χαρά και μου ανακοινώνει ότι ο Γκάνταλφ δεν πέθανε, αντίθετα επέστρεψε και έγινε Λευκός. Ε αμάν! Αμάν! Όλη η μαγεία της έκπληξης του συγγραφέα είχε χαθεί, τουλάχιστον μέχρι εκείνο το σημείο. Πάλι καλά ήταν τρία τα βιβλία και μέχρι να ολοκληρώσω τον τρίτο τόμο, είχαμε χαθεί με το παιδί λόγω αλλαγής σχολείου. Ωστόσο ένας άλλος έξυπνος μου αποκάλυψε το τέλος του Έλρικ, μιας άλλης σειράς βιβλίων σε 5 τόμους που ζαχάρωνα τόσον καιρό, στέλνοντας με στην κυριολεξία αδιάβαστο. Τα διάβασα πολλά χρόνια αργότερα αλλά τι να το κάνεις; Ήξερα πως θα τελείωνε.

Spoilers. Αναθεματισμένα, κάφρικα spoilers.

Αλλά εντάξει, μάθαμε να το χειριζόμαστε και αυτό. Το φάγαμε το spoiler; Συνεχίζουμε παρακάτω. Δεν χάθηκε και ο κόσμος. Στην τελική απλώς χάθηκε η έκπληξη.

Όμως στην περίπτωση του Game of Thrones, είχαμε ένα άλλο καθεστώς. Δεν προλάβαινε να αρχίσει ο κύκλος και οι περισσότεροι άρχισαν να ποστάρουν την ίδια ανακοίνωση:

«Όποιος κάνει spoil θα διαγράφεται αυτομάτως» και τα λοιπά και τα λοιπά.

Το έβλεπες παντού. Παντού! Και ήταν ενοχλητικό. Όσο και τα spoilers βεβαίως. Αλλά και οι απάντήσεις της άλλης πλευράς, των spoilerάδων δηλαδή, ήταν εξίσου ενοχλητική. Απαντήσεις του στυλ «να μην μπαίνεις στο facebook, να μην ανοίγεις youtube, να απέχεις από το internet» και άλλα τέτοια.

Τι λέτε βρε παιδιά; Αλήθεια; Μπορείτε να απαγορέψετε από κάποιον να μπει στο ίντερνετ επειδή είδατε ένα παραπάνω επεισόδιο; Δεν φτάνει που το είδατε, πρέπει να το βροντοφωνάξετε; Στην τελική γιατί δεν ανοίγατε ένα φόρουμ να συζητάτε εκεί τα πάντα για την αγαπημένη σας σειρά; (Παρεπιπτόντως και εγώ από φόρουμ είχα μάθει το Game of Thrones όταν ήταν ακόμα βιβλίο και μόνο).

Αλλά άντε, πες και δεν μπαίνεις στο fb. Οι ρουκέτες σκάνε από παντού, μέσα και έξω από το ίντερνετ. Παντού! Ακόμα και στο πάρκο που πήγα να παίξει η κόρη μου, δυο μανούλες συζητούσαν για την μάχη του Winterfell. Σαν κάτι γιαγιάδες παλιά, στο ίδιο παγκάκι, που κουβεντιαζαν για το Καλημέρα Ζωή και τη Λάμψη του Φώσκολου ή για την Εσμερλάδα και την Μαρία της Γειτονιάς. Και για την Κορίνα την Αγριόγατα.

Να γιατί σιχάθηκα ακόμα πιο πολύ το Game of Thrones. Γιατί το έβλεπαν όλοι. Όλοι. Ακόμα και αυτοί που δεν το έβλεπαν.

Άνθρωποι μιας άλλης κουλτούρας, διαφορετικής από αυτής του fantasy και της λογοτεχνίας του φανταστικού (και όχι μόνο), άνθρωποι άσχετοι από Ιστορία, μυθολογία και λαογραφία, άνθρωποι του life style, της Μυκόνου, της νύχτας, της πίστας, του σκυλάδικου, του ΝΙΤRO. Ανθρωποι που χλεύαζαν τα παραμύθια, τις φανταστικές αφηγήσεις, τα βιβλία, τη μαγεία και όλα αυτά που οδήγησαν τόσο τον Μάρτιν να γράψει αυτό το έπος, όσο και την HBO να το σκηνοθετήσει. Άνθρωποι που αγνοούσαν τόσο το ότι το GOT ήταν βιβλίο και που δεν αξιώθηκαν να το διαβάσουν τουλάχιστον μέχρι τον τόμο που είχε κυκλοφορήσει.

Και όλοι τους αυτοί παθιάζονταν. Έφταναν σε βαθμό υστερίας και εξάρτησης. Έγιναν nerds χωρίς να έχουν υπάρξει ποτέ nerds αφού δεν ήταν cool να είσαι nerd. Και το Game of Thrones μετατράπηκε σε ένα Power of Love, ένα Big Brother, ένα Survivor, ένα Master Sef και ένα GNTM. Λογικό βεβαίως αφού χτίστηκε πάνω σε αυτόν τον εθισμό, να δούμε δηλαδή ποιος θα αποχωρήσει (μια για πάντα, στην περίπτωση του Game of Thrones).

Και κάπου όλο αυτό έγινε αφόρητο. Το Game of Thrones έγινε η σειρά της Κουτσής Μαρίας και του κάθε κάγκουρα. Έγινε αντικείμενο συζητήσεων σε μεσημεριανάδικα, πρωινάδικα, πάρτι σε σκυλάδικα και ορθάδικα και πολλά ακόμη. Έγινε διαφήμιση για ουίσκυ, παντόφλες, βρακιά, ακόμα και για τυρί φέτα. Και ποιος ξέρει και τι άλλο;

Ήταν κακό που απέκτησε τόσους οπαδούς που το παρακολουθούσαν με μανία ως το τέλος; Όχι βέβαια. Αλλά κάπου η κατάσταση ξέφυγε. Το Game of Thrones ήταν μια σειρά φαντασίας με στοιχεία φαντασίας. Όμως αντί να φέρει τον κόσμο πιο κοντά στο φανταστικό (όπως είχε κάνει πχ η κινηματογραφική μεταφορά του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών) πήρε το φανταστικό και το πέταξε στη μάζα. Δεν έφερε τους οπαδούς πιο κοντά στα βιβλία και σε άλλους αξιολογους τίτλους του χώρου, ενώ φυσικά δεν ενίσχυσε σε καμία περίπτωση την ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι άνθισε μέσα σε αυτά τα χρόνια, εάν οι περισσότεροι τίτλοι δεν ήταν αυτοεκδόσεις και συνεκδόσεις στις οποίες δεν έδωσε κανείς σημασία. Έφτιαξε ένα νέο ειδος οπαδών, εθισμένων με τηλεοπτικές-ιντερνετικές εκπομπές. Χαρακτηριστική και η έκφραση πολλών που μετά την προβολή του τελευταίου επεισοδίου, εξέφραζαν τη στεναχώρια και την ανησυχία τους λέγοντας ότι τώρα πια δεν έχουν άλλο ενδιαφέρον και τίποτα σχετικό να παρακολουθήσουν.

Άσχημο πράγμα η συνήθεια ε; Πόσο μάλλον όταν έχεις συνηθίσει να βλέπεις 9 χρόνια μια σειρά όλο βία, αδικία, διαστροφή, πορνό και ψυχοπαθείς ήρωες.

Και, ω διάολε, δεν την έβλεπαν μόνο ενήλικες αυτή τη σειρά…

Αυτά για την ώρα. Φυσικά έχω να μοιραστώ και μερικούς ακόμα προβληματισμούς από διαφορετικές σκοπιές, όπως αυτή του συγγραφέα, του βιβλιουπάλληλου, του ηθοποιού ακόμα και του άσχετου, εκείνου του καημένου του συνανθρώπου μας ο οποίος δεν έχει ιδέα τι είναι αυτό το κέρατο αλλά είναι αναγκασμένς να το συναντά συνεχώς μπροστά του.

Κλείνω το πρώτο μέρος με μια μπαλάντα που έγραψαν οι Blind Guardian για τον Jon Snow, όταν το Game of Thrones ήταν ακόμα βιβλίο και κανείς από όλους αυτούς τους φανατισμένους (και πλέον ξενερωμένους) τον ήξερε. Το τραγούδι ανήκει στο δίσκο At the Edge of Time που κυκλοφόρησε το 2010 ενώ στο ίδιο album υπάρχει τραγούδι και για τον Bran. Αξίζει να ακούσετε και την ακουστική version του κομματιού με μερικούς επιπλέον στίχους και κλασσική κιθάρα.

War of the Thrones

Nothing will grow here
Icy fields – blackened sorrow
Legacy of a lost mind
Feed my void
What you’re waiting for

I’m too late
It is more than a game
The river reveals
Now I’m in between these lines
I cannot escape it seems
Sail on, my friend

All I ever feel is
All I ever see is
Walls they fall
When the march of the Others begins

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones shall begin

While I sit there in silence
Come and talk to me
I can’t free my mind
It is all I’m begging for

While I sit there in silence

Will it ever end?
Will I find what I’m longing for?
Will I ever walk out of shadows so grey?
I’m condemned, I am hallowed
Icy fields they won’t hurt anymore

Will you walk with me?
Any further
There at world’s end
It’s me
I sing

I cannot escape it seems
Sadly I sing

All I ever feel is
All I ever see is
Walls they fall
When the march of the Others begins

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones shall begin

Away
Watch the river it flows
Now and ever
I cannot believe in more
And now my time will come
Carry on

Will I ever learn from the past?
Will I fade away?
Will I ever stay where the shadows will grow?
There is luck at the gallows
I will free my mind
Soon it will show

Let it rain
There’ll be no spring
My dream is a mirror
It reveals a matter of lies

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones will begin

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones has begun

Leave a fee for the tillerman
And the river behind

Blind Guardian – War of the Thrones

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Το Ταξίδι του Βάρδου στο signing day του Fantasticon

Αυτή την Κυριακή 5 Μαΐου θα έχω την τιμή να βρίσκομαι πλάι σε φίλους συγγραφείς του φανταστικού χάρη στην ημερίδα που διοργανώνει το Fantasticon Polis Art Cafe. Ευχαριστώ τους διοργανωτές για την αποδοχή.

58994437_1411141595692660_6080347005803036672_n

από την ανακοίνωση της σελίδας:

Ο συγγραφέας και ηθοποιός, Γιώργος Χατζηκυριάκος με τις εκδόσεις ΜΩΡΑΪΤΗΣ-Εκδόσειςκαι το βιβλίο του, «Το ταξίδι του Βάρδου», θα μας επισκεφτούν την Κυριακή, 5/5, στο POLIS ART CAFE για να τους γνωρίσετε από κοντά! Στη Signing Day από τους Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικούκαι από τις 14:00 ως τις 21:00.

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

The Irish Bastard: η ιστορία μιας πασχαλινής irish punk κωμωδίας που διακρίθηκε δύο φορές ενώ κινδύνεψε να μην παιχτεί ποτέ.

irish bastard.jpg

Ήταν σαν σήμερα, 18 Απριλίου 2015 όταν η κωμωδία The Irish Bastard ολοκλήρωσε τον κύκλο της. Τελείωσε εκεί που εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από έναν χρόνο και δύο μήνες. Στη σκηνή όπου διαγωνίσθηκε και κόπηκε αρχικά, σε διαγωνισμό του θεάτρου Λύχνος Τέχνης και Πολιτισμού στο Γκάζι. Εκεί επέστρεψε ξανά για να νικήσει και να αποκτήσει το πρώτο βραβείο στο 1ο Athens Comedy Festival.

Αυτή είναι η ιστορία του The Irish Bastard και μιας θεατρικής ομάδας νέων ηθοποιών που έκαναν τον κόσμο να γελά, να συγκινείται, να προβληματίζεται και να τραγουδάει κάτω από τους ρυθμούς του Fields of Athenry και των Dropkick Murphys. Η ιστορία του πρώτου θεατρικού έργου που έγραψα και σκηνοθέτησα. Η ιστορία του Πάντι του Ιρλανδού και των φίλων μας.

The Irish Bastard – Το θεατρικό και η ομάδα StART

Είχε ξεκινήσει σαν πλάκα. Μία φίλη μου είχε φέρει μια μπλούζα από  την Ιρλανδία, μια μπλούζα πράσινη με κάτι τριφύλλια και μια λευκή επιγραφή «Ireland». Όταν τη φορούσα, όσοι ήταν Παναθηναικοί έκαναν χαρές και έλεγαν «έλα ρε τριφυλλάρα» κτλ. ενώ με ρωτούσαν αν την φορούσα στον Πειραιά, διότι υπήρχε και καλά κίνδυνος να τις φάω από κανέναν πωρωμένο Ολυμπιακό. Και κάπως έτσι μου γεννήθηκε στο μυαλό η ιδέα ενός Ιρλανδού που μες στην άγνοια του έρχεται στον Πειραιά και πέφτει θύμα χουλιγκανισμού λόγω του τριφυλλιού, του συμβόλου της πατρίδας του.  Μια κωμωδία παρεξηγήσεων, γκάφας και χαβαλέ που θέλει να κριτικάρει πάνω από όλα τον φανατισμό και την στενομυαλιά του Έλληνα.

Ήταν ακόμα Γενάρης του 2014 και εγώ βρισκόμουν στο δεύτερο έτος της δραματικής όταν άρχισα να γράφω το σενάριο. Και ήταν τότε που μερικά παιδιά από τη σχολή σχημάτισαν μια θεατρική ομάδα με σκοπό να διαγωνιστούν σε ένα φεστιβάλ τον Φλεβάρη. Μιας και είχα το σενάριο και τις πρώτες σκηνές έτοιμες, τους παρουσίασα την ιδέα και τη δέχτηκαν με χαρά. Μερικοί ρόλοι προσαρμόστηκαν πάνω στα παιδιά και το έργο πήρε το δρόμο του. Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ομάδα μας, η StART που άρχισε να δουλεύει πάνω στο Irish Bastard (Ο Νόθος από την Ιρλανδία) όπως τελικά ονοματίστηκε το έργο. Η Έφη πήρε το ρόλο της Λίτσας, ο Κίμωνας του Σταύρου, ο Αντώνης και η Ντενίζ τα παιδιά της οικογένειας με τα ίδια ονόματα και ο Μάριος το ρόλο της αξέχαστης Γιαγιάς, της «κωλόγριας» που έκλεβε πάντα την παράσταση. Όσο για μένα, έπαιξα τον Πάντι, ρόλος στα αγγλικά με προφορά όσο το δυνατόν ιρλανδική.

1623745_10203217078216499_130637709_n

The Irish Bastard – Η υπόθεση του έργου

Το έργο διαδραματίζεται το Πάσχα του 2014 σε ένα σπίτι στον Πειραιά. Στην πρώτη σκηνή βλέπουμε τον Σταύρο και την Λίτσα να περιμένουν τον γιο τους, τον Αντώνη, να γυρίσει από το αεροδρόμιο. Ο Αντώνης σπουδάζει σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας και έρχεται να περάσει τις διακοπές μαζί με τους δικούς του. Όμως δεν καταφθάνει μόνος. Έχει έναν φίλο Ιρλανδό, τον Πάντι, ο οποίος κάνει την χειρότερη εντύπωση στους γονείς του Αντώνη αφού οι δύο νέοι έρχονται μεθυσμένοι και με διάθεση για σαματά. Την ένταση ανεβάζει η Γιαγιά, η μητέρα του Σταύρου και πεθερά της Λίτσας, που μπαινοβγαίνει στο σπίτι και ανακατεύεται μονίμως στα οικογενειακά τους.  Ακόμα χειρότερα τον Πάντι υποδέχεται η Ντενίζ, η μικρή αδελφή του Αντώνη, η οποία βγάζει όλο της το μίσος για τους εχθρούς της ομάδας της πάνω στον Ιρλανδό.

DSC03142.jpg

Κάπως έτσι ξεκινά η πρώτη μέρα στο έργο αν και τα πράγματα θα γίνουν περισσότερο ανυπόφορα για την οικογένεια. Ο Αντώνης επικοινωνεί με μια πρώην του και φεύγει από το σπίτι για να κάνει Πάσχα μαζί της και όσο για τον Πάντι, τον αφήνει σπίτι να τον φιλοξενούν οι δικοί του. Τότε είναι που αρχίζει ένας μεγάλος αγώνας από την Λίτσα, την Ντενίζ και τη Γιαγιά να πετάξουν έξω τον Ιρλανδό, κάνοντας το να φανεί σαν ατύχημα.

startt

Όμως η τύχη του Ιρλανδού δεν εγκαταλείπει τον Πάντι και κάθε παγίδα που του στήνουν πιάνει τους ίδιους. Και καθώς η Μεγάλη Βδομάδα συνεχίζεται, η οικογένεια αρχίζει να έρχεται πιο κοντά στον Πάντι εκτιμώντας τις καλές του προθέσεις, την χαρά και την ανεμελιά που τον χαρακτηρίζουν, όλα εκείνα δηλαδή που τους θυμίζει πως είχαν και οι ίδιοι κάποτε ίδιοι μα με το πέρασμα των χρόνων έχουν χάσει.  Τα ευτράπελα δεν σταματούν, αντιθέτως κορυφώνονται το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής όταν η Γιαγιά, έχοντας χτυπήσει το κεφάλι της στο προσκύνημα του επιτάφιου, επιστρέφει αλλαγμένη, λέγοντας πως είδε τον Άγιο Πατρίκιο, τον καθολικό άγιο-προστάτη της Ιρλανδίας, τον οποίο αρχικά αρνιόταν κατηγορηματικά. Το ένα θαύμα φέρνει το άλλο μα, παρά το γλέντι της οικογένειας, όλα οδηγούνται και πάλι στη διάλυση όταν ο Σταύρος θυμάται τα νιάτα του, μιλώντας για μια Ιρλανδέζα που είχε γνωρίσει κάποτε σε ελληνικό νησί. Ακούγοντας το όνομα της, ο Πάντι αναγνωρίζει την μητέρα του καθώς και κάποια στοιχεία που του έλεγαν για τον πατέρα του εκείνοι που ανέλαβαν την ανατροφή του. Και τότε είναι που συνειδητοποιούν ότι ο Πάντι είναι ο νόθος γιος του Σταύρου όπου και γίνεται το έλα να δεις σε μια κωμική σκηνή που θυμίζει την σταύρωση του Χριστού από τη γνωστή τηλεοπτική σειρά του Τζεφιρέλι με την χαρακτηριστική μουσική να τη συνοδεύει.

DSC03102.jpg

Το έργο τελειώνει με την αφήγηση του Αντώνη που εξηγεί τα όσα ακολούθησαν από το Μεγάλο Σάββατο και μετά. Έπειτα βλέπουμε την οικογένεια όλη μαζί να κλείνει το σπίτι και να φεύγει για το αεροδρόμιο, μιας και όλοι έχουν αποφασίσει να αφήσουν τα πάντα πίσω και να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή στην Ιρλανδία μαζί με τον Πάντι, τον γουρλή που έπιασε το λαχείο. Λίγο πριν φύγουν, η Ντενίζ καταφέρνει να πετύχει τη φάρσα με το καθαρτικό που είχε ξεκινήσει από την δεύτερη σκηνή, ενώ εμφανίζεται η αγαπημένη όλων, η Γιαγιά. Το έργο κλείνει με την ατάκα της «ποιος είναι ο Πάντης;» και με ένα επτάλεπτο βίντεο που, κάτω από τη μουσική του Fields of Athenry, αφηγείται τα όσα ακολούθησαν  όταν η οικογένεια μετανάστευε στην Ιρλανδία. Κάτι σαν έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

DSC07880.JPG

The Irish Bastard – η πορεία, οι παραστάσεις και τα βραβεία

Το έργο, παρά τις ατυχίες που αντιμετώπισε (και πιστέψτε με ήταν πολλές, από πρόβλημα με την σχολή και την εξεταστική μέχρι και τραυματισμό) συμμετείχε στο διαγωνισμό του Λύχνος, τον Φλεβάρη του 2014. Οι ομάδες είχαν να δείξουν μέχρι 20 λεπτά από την παράσταση τους σε μια κλειστή κριτική επιτροπή. Το Irish Bastard δεν κατάφερε να προχωρήσει. Η ομάδα απογοητεύτηκε και για κάμποσο διάστημα διαλύθηκε. Το όνειρο μας να παίζουμε σε δικό μας θέατρο, είχε μόλις ναυαγήσει και μάλιστα πανηγυρικά αφού κανείς πια δεν ασχολήθηκε με το έργο αλλά με τη σχολή και τις σπουδές μας.

Προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, και ενώ τα ξαναβρήκαμε σαν ομάδα, αποφασίσαμε να ξαναρισκάρουμε για δεύτερη φορά σε νέο διαγωνισμό. Ήταν το θέατρο Cartel που οργάνωνε ένα τουρνουά θεατρικών παραστάσεων με έπαθλο το θέατρο για την επόμενη σαιζόν. Στο τουρνουά αυτό πήραν μέρος 12 ομάδες οι οποίες είχαν όλες 25 λεπτά στη διάθεση τους για να παρουσιάσουν στο κοινό την παράσταση τους. Αυτή τη φορά κριτές ήταν οι θεατές οι οποίοι είχαν δικαίωμα ψήφου.

11077853_629034257198283_2115359866770941905_n

Λες και μας κυνηγούσε κατάρα, η μέρα που παίζαμε εμείς συνέπεσε με την εξεταστική, όπως πάνω κάτω είχε γίνει και με τον προηγούμενο διαγωνισμό. Τώρα ήταν ακόμα χειρότερο διότι η εξεταστική δεν λάμβανε χώρα μέσα σε αίθουσα της σχολής αλλά στο θέατρο Ροές. Έπειτα από διάφορες συγκρούσεις και ενώ όλα ήταν έτοιμα να τιναχτούν στον αέρα, καταφέραμε να παίξουμε και να διαγωνιστούμε στο Cartel.

Και κερδίσαμε. Ήμασταν οι νικητές της βραδιάς. Νικήσαμε στον ημιτελικό και προκριθήκαμε με 22 ψήφους στον τελικό, αμέσως, ακριβώς την επόμενη νύχτα.

10439459_10152299901958172_995904614253435285_n

Παίξαμε ξανά με ακόμα περισσότερη αυτοπεποίθηση και ενέργεια και με ακόμα περισσότερο κοινό. Αν μη τι άλλο είχαμε αποδείξει σε όλους εκείνους που δεν είχαν πιστέψει σε εμάς, ότι μπορούσαμε να τα καταφέρουμε. Τούτη τη φορά δεν φτάσαμε την κορυφή, τερματίσαμε όμως στην τρίτη θέση με 55 ψήφους. Ήταν μια καλή βραδιά με πολύ κέφι, χαρά και φυσικά ποτό. Μια βραδιά δεν μας ξενέρωνε, γιατί ήμασταν ήδη μεθυσμένοι από την νίκη της προηγούμενης μέρας και από τα χειροκροτήματα του κοινού που επί δύο νύχτες κάναμε να γελάει. Η StART θα συνέχιζε.

Και ναι, συνέχισε. Κλείσαμε τη Φάμπρικα στο Γκάζι για να παίξουμε από το φθινόπωρο και ανανεώσαμε το ραντεβου μας για Σεπτέμβρη. Δουλεύαμε σχεδόν κάθε βράδυ κάνοντας πρόβες μέχρι αργά. Βρήκαμε χορηγούς, φτιάξαμε τα γραφιστικά και σιγά-σιγά μια παράσταση φτιάχτηκε από το μηδέν.  Το Irish Bastard ήταν έτοιμο να παιχτεί ολοκληρωμένο.

10393842_10204392534645626_4084392731138798665_n

Και θα παιζόταν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, για πέντε μήνες, σε ένα υπόγειο θεατράκι 40-50 θέσεων, με τις περισσότερες Κυριακές να είναι γεμάτο από κόσμο. Ωστόσο, μία βδομάδα πριν την πρεμιέρα, μια ακόμα αναποδιά ήρθε να τα ανατρέψει όλα, αλλά δεν τα κατάφερε. Το ρόλο του Σταύρου πλέον θα έπαιζε ο Στράτος, ο δίδυμος του Αντώνη, ο οποίος έμαθε ολόκληρο το έργο μέσα σε λίγες μόνο μέρες.

Και έτσι παίζαμε το Irish Bastard στις Κυριακές στην Φάμπρικα μέχρι που ήρθε το Πάσχα όπου δώσαμε την τελευταία παράσταση την οποία και γιορτάσαμε με ιρλανδέζικο πάρτι.

11026222_436771716486043_3638174907255037727_n

Και ενώ πιστεύαμε πως το ταξίδι του Ιρλανδού είχε τελειώσει, είδαμε την ανακοίνωση από το θέατρο Λύχνος που διοργάνωνε νέο διαγωνισμό, αυτή τη φορά κωμωδίας. Τούτη τη φορά οι ομάδες είχαν στη διάθεση τους όλο το χρόνο και όχι μόνο λίγα λεπτά στη σκηνή ενώ την παράσταση μπορούσε να παρακολουθεί ο οποιοσδήποτε. Έμοιαζε με το τουρνουά του Cartel. Ήταν το 1st Athens Comedy Festival

Παρόλο που η παράσταση είχε κατέβει, τα παιδιά συμφώνησαν να πάρουμε μέρος και να διαγωνιστούμε. Κανείς μας δεν είχε ξεχάσει την πικρία που είχε αισθανθεί ένα χρόνο πριν σε εκείνο το θέατρο. Τώρα μας δινόταν η ευκαιρία να δείξουμε τι πραγματικά αξίζαμε και εμείς και το έργο. Και αυτό θα το έκρινε ο κόσμος.

Και έτσι βρεθήκαμε πάλι στη σκηνή του Λύχνος από όπου είχαμε ξεκινήσει. Κάναμε για ακόμα ένα βράδυ τον κόσμο να γελά, να ξεκαρδίζεται, να χειροκροτά και να τραγουδάει. Και μετά την υπόκλιση, σήκωσα την τραγιάσκα του Πάντι και την κοπάνησα κάτω. Τo Irish Bastard είχε τελειώσει εκεί που είχε αρχίσει. Στην ίδια σκηνή.

Αλλά με μία διαφορά! Είχε νικήσει το 1ο Athens Comedy Festival. Από όλες τις παραστάσεις και από όλες τις ομάδες που πήραν μέρος στο διαγωνισμό, ο κόσμος ανέδειξε εμάς και το Irish Bastard. Είχαμε νικήσει. Εκεί που έναν χρόνο πριν φεύγαμε ντροπιασμένοι και μετανιωμένοι, τώρα αποχωρούσαμε γλεντώντας. Ο Ιρλανδός είχε νικήσει.

WinnerIrish

The Irish Bastard – οι χαρακτήρες και το μήνυμα του έργου

Στην ουσία στο Irish Bastard δεν υπάρχει πρωταγωνιστής. Παρόλο που το όνομα του έργου παραπέμπει κατευθείαν στον χαρακτήρα του Πάντι, ο Ιρλανδός δρα ως καταλύτης. Είναι αυτός ο ξένος που μπαίνει σε ένα κλειστό κύκλο (στην περίπτωση μας οικογενειακό) και άθελα του προκαλεί τους πάντες να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό. Και παρόλο που αρχικά όλοι τους βγάζουν μόνο την αρνητική τους πλευρά (η οποία είναι και αυτή που βγάζει το γέλιο στον θεατή) η αφέλεια και η καλοσύνη του ξένου τους κάνει να θυμούνται τα καλά τους στοιχεία τα οποία έχουν θαφτεί μέσα στον καιρό της κρίσης, της πίεσης, της καταπίεσης και της υποτιθέμενης ευημερίας. Φυσικά στο τέλος γίνονται και μερικά θαύματα  τα οποία έχουν να κάνουν τόσο με το θέμα των Ιρλανδών (η περίφημη Τύχη τους) αλλά και με το θέμα των Ελλήνων (το Πάσχα, η Ανάσταση και η χαρά της αναγέννησης). Δεν είναι τυχαίο που το έργο τοποθετείται χρονικά μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα. Υπάρχει μια συμβολική πορεία των χαρακτήρων μέσα στα Πάθη, στη Δοκιμασία, στον Πειρασμό, στην Σταύρωση και τελικά στην Ανάσταση. Ο Εφιάλτης τελειώνει, η Συγχώρεση έρχεται και όλοι τους, έχοντας θυμηθεί ποιοι πραγματικά είναι, ξεκινούν ένα νέο ξεκίνημα. Μα για να γίνει αυτό, όπως συμβαίνει στο τέλος του έργου, κάποια πράγματα πρέπει να μείνουν πίσω. Και έτσι η οικογένεια μαζί με τον Πάντι φεύγουν για την Ιρλανδία, έχοντας αποδεχτεί από τη μία ότι και στην Ελλάδα ήταν πρόσφυγες αλλά ότι όσο έχουν ο ένας τον άλλον, δεν φοβούνται να ξεκινήσουν από το μηδέν, έχοντας γίνει πια καλύτεροι άνθρωποι.

StART.pr

Το Irish Bastard είναι πρωτίστως κωμωδία χαρακτήρων και τύπων. Οι χαρακτήρες του έργου βρίσκονται παντού γύρω μας. Η οικογένεια που υποδέχεται τον Πάντι είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας και το έργο ασχολείται περισσότερο με αυτήν. Στον Σταύρο βλέπουμε τους χρεωμένους νοικοκύρηδες που πασχίζουν στη δουλειά για να συντηρήσουν μια κακομαθημένη οικογένεια. Στην Λίτσα βλέπουμε τις καταπιεσμένες συζύγους με τα χίλια δυο κόμπλεξ που γαντζώνονται πάνω από τα παιδιά τους, έχοντας τα μεγαλώσει με λάθος πρότυπα. Στον Αντώνη βλέπουμε τον ανεύθυνο νέο που το μόνο που τον νοιάζει είναι η καλοπέραση του, συνήθως εις βάρος των άλλων. Στην Ντενίζ τον φανατισμό, τον τοπικισμό, τον χουλιγκανισμό και όλα αυτά που συχνά ξεκινούν από γραφικά και καταλήγουν επικίνδυνα, ειδικά όταν πρόκειται για νέους και παιδιά. Στη Γιαγιά βλέπουμε όλον εκείνον τον παλιό κόσμο που επιβιώνει μέσα από τους γέρους που ξέχασαν τις κακουχίες που πέρασαν και έχουν καταφύγει πια στο μίσος, στους λάθος σωτήρες και στην παρεξηγημένη, στα μυαλά του, έννοια του χριστιανισμού. Τέλος ο Πάντι είναι ο τουρίστας που φέρνει το δικό του κόσμο αλλά όχι και τα προβλήματα του, έχοντας διάθεση για διασκέδαση, βοήθεια και καλή θέληση. Και είναι τελικά αυτοί οι δύο διαφορετικοί κόσμοι -οι Έλληνες και οι ξένοι- που έρχονται σε σύγκρουση στο Irish Bastard ίσα για να να βρουν όχι τι είναι εκείνο που τους χωρίσει αλλά ποιο είναι αυτό που τους ενώνει.

«Ίσως ο Θεός να είναι ένας μεγάλος πότης και όλοι εμείς τα μπάσταρδα του που ψάχνουμε τον πατέρα μας στην αγάπη των άλλων»

Γιώργος Χατζηκυριάκος

ΙrishPaddy2

Επίλογος:

Από όλες μου τις δημιουργίες, τα βιβλία, τα μυθιστορήματα, τα διηγήματα, τα παραμύθια, το Irish Bastard παραμένει το αγαπημένο μου. Ήταν μια ιστορία που ζωντάνεψε χάρη στους φίλους ηθοποιούς και στους θεατές που την στήριξαν και την είδαν. Ήταν μια περιπέτεια που ξέφυγε από τις λευκές σελίδες και πήρε σάρκα και οστά και ντύθηκε κάτω από την irish punk μουσική. Ήταν η πρώτη μου σκηνοθετική δουλειά (και ως τώρα μοναδική) καθώς και το πρώτο μου ολοκληρωμένο θεατρικό έργο. Και συν τις άλλοις, η πρώτη μου συγγραφική και όχι μόνο δουλειά που μου χάρηκε επιτυχία και αυτοπεποίθηση. Γιατί μέσα από όλες τις δυσκολίες, κατάφερε να ξεχωρίσει και να πετύχει σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο που καλούνται να περνούν διαρκώς οι νέοι δημιουργοί.

Γιώργος Χατζηκυριάκος

10

ΥΓ: κλείνω με την όμορφη κριτική που μας έγραψε η Χριστίνα Τζείκου στο The K-Magazine στις 30 Ιανουαρίου 2015:

Στον τεχνοχώρο Fabrica στο Γκάζι , κάθε Κυριακή παίζεται η παράσταση The Irish Bastard (Ο νόθος Ιρλανδός) , από την ομάδα Start  (απαρτιζόμενη  από μαθητές και αποφοίτους της δραματικής σχολής του Ιάσμου) , και πρόκειται για μια κωμωδία με μπόλικο άρωμα από Πειραιά και Ιρλανδία.

10584074_994176627260010_5436016048765706751_n

Υπόθεση:

Μία πενταμελής οικογένεια, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης εβδομάδας , φιλοξενεί έναν παθιασμένο Ιρλανδό στο σπίτι της. H Λίτσα και ο Σταύρος ,είναι ένα καθημερινό Ελληνικό  ζευγάρι , το οποίο περιμένει να γυρίσει ο νεαρός γιος τους Αντώνης από το Λονδίνο, όπου εκεί σπούδαζε τόσο καιρό. Ο Αντώνης, γυρνώντας στο σπίτι του φέρνει μαζί του τον Ιρλανδό φίλο του Πάντι Ο΄Λίρι , για να περάσουν μαζί τις διακοπές του Πάσχα. Όλη η οικογένεια σύσωμη προσπαθεί να ξεφορτωθεί την ενοχλητική παρουσία του Ιρλανδού, και ιδιαίτερα η τρελαμένη γαυρίνα Ντενίζ ( κόρη ) καθώς και η ρατσίστρια γιαγιά ( μητέρα του Σταύρου). Ωστόσο ο Πάντι ήρθε για να μείνει! Ο νεαρός Ιρλανδός θα τους κάνει άνω κάτω αφού εκτός από την αγάπη που τρέφει για τα τραγούδια της πατρίδας του και το ποτό, φέρνει μαζί του και ένα οικογενειακό μυστικό που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα.

Και ας πάρουμε τους χαρακτήρες από την αρχή… Ο Σταύρος είναι ένας κλασικός Έλληνας οικογενειάρχης , ο οποίος όπως φαίνεται κρύβει τόσα χρόνια καλά κρυμμένο ένα μυστικό, το οποίο δεν το γνωρίζει ούτε η ίδια του η γυναίκα. Η Λίτσα , αποτελεί  το παραδοσιακό πρότυπο Ελληνίδας μάνας, υπερπροστατευτική με τα παιδιά της , ενώ όπως βλέπουμε στο έργο προσπαθεί να τα προλαβαίνει όλα και να είναι τέλεια στις αρμοδιότητες που έχει μια μάνα και συνάμα γυναίκα.Την πιο κωμική φιγούρα του έργου την αποτελεί η Γιαγιά, αρκετά θρησκόληπτη, έχοντας έντονες πολιτικές απόψεις ενώ δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια για τους μετανάστες.

Ο Αντώνης και η Ντενίζ , είναι τα δύο παιδιά της οικογένειας , τα οποία δεν θα λέγαμε πως ταιριάζουν και πολύ μεταξύ τους, αφού ο ένας αποτελεί τον συνηθισμένο χαρακτήρα ενός νέου που δεν πάλεψε και πολύ για τα αγαθά του με σπουδές στην Αγγλία, ενώ η άλλη είναι ένα αγοροκόριτσο κολλημένο με την μία και μοναδική ομάδα του Πειραιά, τον Ολυμπιακό. Όσο για τον Πάντι , πρόκειται για έναν χαρούμενο , και λιγάκι τρελό θα λέγαμε Ιρλανδό , ο οποίος αγαπάει τις μπύρες και το τραγούδι, ενώ στο τέλος θα ανατραπεί ολόκληρη η ζωή του.

Είναι μια κωμωδία με νέους ηθοποιούς , που αξίζει να την δείτε!

Στο τέλος της παράστασης  μπορείτε να πάτε για ένα ποτάκι στον επάνω χώρο!

Παίζουν :
Έφη Θεοφανίδου,  Ντενίζ Κούτση , Αντώνης Σαριγιάννης , Στράτος Σαριγιάννης.  Γιώργος Χατζηκυριάκος και στο ρόλο της γιαγιάς ο Μάριος Σάκκας.

Σκηνοθεσία – κείμενο:   Γιώργος Χατζηκυριάκος

10926194_599667460134963_5543726384971330210_n

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε