2018: πειρατές, βάρδοι, ασσασίνοι, Sabaton, Locomondo κι ένας Διόνυσος που έγινε Άγιος Βασίλης

kraken

Δεν του το είχα. Δεν του το είχα καθόλου. Πίστευα ότι το 2018 θα ήταν μια χρονιά ζόρικη και χωρίς τίποτα καλό. Αντίθετα ήταν η καλύτερη χρονιά των τελευταίων πέντε χρόνων, παρόλο που στιγματίστηκε με ένα μαύρο καλοκαίρι και μια πρωτόγνωρη τραγωδία. Αλλά δεν γίνεται να μην είμαι ευγνώμων απέναντι σε ένα έτος που μου έδωσε δουλειά, βιβλίο, έμπνευση και αξέχαστες εμπειρίες. Το 2018 ήταν η χρονιά που έγινα πειρατής. Ναι, πειρατής. Αλλά και πολλά άλλα.

Τον Γενάρη έφερα στο σπίτι μια μικρή χρονοτρύπα από εκείνες που κυνηγάω μανιωδώς τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος για το Super Nintento mini που κυκλοφόρησε ξανά για να πάει όλους εμάς τους 30-40ρηδες πίσω στα παιδικά μας χρόνια, εκεί στην προ playstation εποχή. To 2018 πέρασα όμορφες στιγμές μαζί με την κόρη μου παίζοντας διαχρονικά παιχνίδια όπως τα Donkey Kong Country, Super Mario, Street Fighter Mortal Kombat και άλλα πολλά μιας και η κονσόλα ήταν χακαρησμένη και περιείχε πάνω από 200 παιχνίδια. Και είναι πραγματικά τρομερό να παίζεις με το παιδί σου τα ίδια παιχνίδια που έπαιζες όταν ήσουν κι εσύ παιδί. Ειδικά εκείνα τα αριστουργήματα του Super Nintento.

Οι Απόκριες έπεσαν νωρίς το 2018. Για κάποιο μυστήριο λόγο με παρέσυραν και εμένα στο κλίμα τους. Μασκαρεύτηκα μετά από δεν ξέρω και εγώ πόσα χρόνια. Έφτιαξα μια στολή που θύμιζε φαύνο ή κάποιο άλλο κερασφόρο πλάσμα και συνόδεψα την κόρη μου στη γιορτή του σχολείου και του συλλόγου. Μάλιστα μου έδωσαν να κρατάω και το γαϊτανάκι. Συνέχισα να γράφω εκείνη τη χαβαλετζίδικη αποκριάτικη ιστορία «Η Μάχη του Αλαλού-Αλαλούνα» και δύο άρθρα για τις ρίζες της Αποκριάς και την προέλευση του Αρλεκίνου τα οποία δημοσιεύτηκαν στο Will o Wisps. Είχαν ήδη προηγηθεί δυο άρθρα για τον Ρομπέν των Δασών, τους Κύκνους και τις Ιτιές στην μυθολογία και τους θρύλους ενώ ακολούθησαν η ιστορία των Nightwish σε δύο μέρη. Όσο για το αγαπημένο μας Will o Wisps συμπλήρωσε έναν χρόνο ζωής και του κάναμε γενέθλια με τούρτα και πάρτι μασκέ.

Ο Προμηθέας, η μουσικοθεατρική παράσταση των Aherusia, που πρωτοανεβάσαμε τον Μάιο του 2017, συνεχίστηκε στο Θέατρο της Ημέρας και μετά τις γιορτές. Ενσάρκωσα τον Τιτάνα Προμηθέα μέχρι και τον Μάρτιο του 2018. Τον Φεβρουάριο και συγκεκριμένα την Τσικνοπέμπτη, οι Aherusia έπαιξαν όλο το Prometheus στο Κύτταρο, ανοίγοντας τη συναυλία των Arkona. Ήμουν και εγώ πάνω στη σκηνή, μαζί με τη χορωδία της μπάντας, τραγουδώντας και απαγγέλοντας σε ένα αξέχαστο βράδυ. Μπορεί μεν να χάσαμε τη συναυλία των Iced Earth, οι οποίοι είχαν και φοβερό setlist, αλλά μας περίμεναν άλλες εκπλήξεις μέσα στους επόμενους μήνες.

Από τον Φεβρουάριο ξεκίνησα να γράφω μικρά διηγήματα τοποθετημένα στον Πειραιά. Πρόκειται για μικρές ιστορίες που μπλέκουν φαντασία, τρόμο, λαικές παραδόσεις, σάτυρα και τρολιές. Τούτες οι ιστορίες που δημοσιεύονταν στο facebook, για κάποιον ανεξήγητο λόγο έκαναν θραύση. Μέχρι και στο δρόμο με σταματούσαν για να πουν ότι τους αρέσουν «αυτά που ανεβάζω για τον Πειραιά» ενώ αντίστοιχα πολλά είναι και τα μηνύματα που λαμβάνω μέχρι σήμερα. Τούτη η «Πειραιώτικη Μυθολογία» πρέπει να γίνει κάτι, τουλάχιστον έτσι μου λένε οι περισσότεροι. Πάντως όλα αυτά τα χρωστάω στον Χρυσόστομο Τσαπραίλη και το βιβλίο του «Παγανιστικές Δοξασίες της Θεσσαλικής Επαρχίας» που μου έδωσαν την έμπνευση και το κίνητρο να κάνω κάτι αντίστοιχο για την πόλη μου, τον Πειραιά. Αναμφίβολα οι Παγανιστικές ήταν το καλύτερο βιβλίο που διάβασα μέσα στο 2018.

Τα καλύτερα ήρθαν τον Μάρτιο. Μέσα σε εκείνο το κλίμα έμπνευσης και δημιουργικότητας, με πήρε τηλέφωνο ο φίλος μου ο Τσότσος από τη Θεσσαλονίκη να μου πει: «Χατζηλάντερ; Θες να γίνεις πειρατής;» Με τον Γιάννη τον Τσότσο δουλεύαμε μαζί στο θεματικό πάρκο Εργοστάσιο Σοκολάτας το 2015-16 και είχαμε να βρεθούμε από τότε. Είχε πιάσει δουλειά στο Great Escape της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο Survivor και το Ritual. Με πήρε να μου πει ότι το Great Escape της Αθήνας άνοιγε νέο escape room με θέμα τους Πειρατές της Καραϊβικής και πως αναζητούσαν ηθοποιό για να ενσαρκώνει τον πειρατή που βοηθάει τους παίχτες στο δωμάτιο. Δέχτηκα και το αφεντικό με κάλεσε άμεσα. Πέρασα τα δοκιμαστικά και από τα μέσα του Μάρτη, βρέθηκα να έχω πενθήμερη εργασία με μισθό και ένσημα. Και τι εργασία! Δουλειά ονειρεμένη και έναν ρόλο που τον αγαπώ. Και έτσι βρέθηκα στο Release the Kraken και στον Ιπτάμενο Ολλανδό να γυρεύω την καρδιά του Κράκεν όπου παραμένω μέχρι σήμερα. Έπαιξα και στο trailer του δωματίου και έγινα ένα με το συγκεκριμένο escape room. Στην πορεία μου δόθηκε η ευκαιρία να αρθρογραφώ για τα escape rooms στο Great Escape τις ώρες που δεν έχω παιχνίδι. Το Release the Kraken ήταν ότι καλύτερο μου έφερε το 2018. Ahoy!

Στις 17 του Μάρτη κάναμε το καθιερωμένο μας ιρλανδέζικο πάρτι με τον Dr Bekk στο Corner Stories που μετονομάστηκε σε Local Pub. Το δίδυμο Χατζηλάντερ και Δρ. Μπεκ που παίζει irish μελωδίες, έπειτα από τρεις συνεχόμενες χρονιές, έχει συνδεθεί με την γιορτή του Αγίου Πατρικίου ή αλλιώς St. Patrick’s Day. Αλίμονο! Μην ξεχνάτε την εκπομπή μου Free and Green και την παράσταση The Irish Bastard.

Τον Απρίλιο κάναμε Πάσχα πάνω στο Λόφο του Προφήτη Ηλία, ένα ιδιαίτερα μαγικό σημείο για να κάνεις Ανάσταση στον Πειραιά. Εκπλήρωσα ένα όνειρο της μικρής που ήθελε να ταξιδέψουμε με καράβι, κι έτσι μια ωραία μέρα πήγαμε στην Αίγινα. Αργότερα, τον ίδιο μήνα, συνεργάστηκα με την Brands and Names όπου κάναμε κρουαζιέρα στην Ύδρα για λογαριασμό μιας φαρμακευτικής εταιρείας από τη Σαουδική Αραβία. Εκεί δούλεψα ως συνοδός, ξεναγός και συντονιστής παιχνιδιού με βάση την Αρχαία Ελλάδα. Τον Οκτώβριο ξαναπήγα στην Ύδρα για τον ίδιο λόγο, αυτή τη φορά με περισσότερους ρόλους (συντόνισα μέχρι κι έναν αγώνα δρόμου με γαϊδουράκια) για έναν εκδοτικό οίκο με έδρα την Πολωνία. Ο δρόμος με έφερε και πάλι στην Αίγινα.

Τον Απρίλιο έκανα τα γενέθλια μου στο Rainbow στο αφιέρωμα των Demons and Wizzards (παραγγελια-δώρο από τον φίλο μου Γιώργο Καραγιάννη, dj Geo Kar). Οι συνάδελφοι από το Great Escape μου έκαναν έκπληξη ένα γλυπτό του Drizzt από τα χέρια του ταλαντούχου Κώστα Κρασσόνη τον οποίο έτυχε να γνωρίσω νωρίτερα στο πάρτι του Will o Wisps. Μικρός που είναι ο κόσμος!

Τον Μάιο πήρα μέρος στην σειρά του BBC «Little Drummer Girl» βασισμένη στο βιβλίο του Le Carre. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στον Ασπρόπυργο και στην Νίκαια. Εξαιρετική εμπειρία με τρελά γούστα. Δεν ρίχνεις κάθε μέρα με καλάσνικωφ, πόσο μάλλον όταν σου λένε να το βάλεις στο κατά ριπάς και να ρίχνεις σωρηδόν σφαίρες κρότου λάμψης. Πραγματικά αξέχαστες μέρες.

Τον ίδιο μήνα με κάλεσαν στα Τρίκαλα για να παρουσιάσω το βιβλίο μου «Το Ταξίδι του Βάρδου» στο 3ο Horns Festival. Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα σε ένα ταξίδι αστραπή όπου αντάμωσα με καλούς φίλους και με έναν παλιό μου καλοκαιρινό έρωτα, την καλή μου Σύλβια που κάποτε μου έκανε δώρο το Alive in Athens των Iced Earth και πια είναι μανούλα και έχει μια υπέροχη οικογένεια. Έτσι ο Βάρδος ταξίδεψε στην μαγική Θεσσαλία και τα βροχερά Τρίκαλα και γύρισε πίσω πάλι στην Αθήνα όπου τον περίμενε το φεστιβάλ του Will o Wisps.

O Παραμυθένιος Κήπος έλαβε χώρα στον Πύργο της Βασίλισσας στο Ίλιον, εκεί όπου εργαζόμουν τους φθινοπωρινούς μήνες ως Διόνυσος, στα εκπαιδευτικά προγράμματα της Κιβωτού αλλά και ως ξεναγός σε μετέπειτα εκδρομούλες, όπως εκείνες τις περιβαλλοντικές της Πάρνηθας. Εκεί διάβασα αποσπάσματα από το «Ταξίδι του Βάρδου» υπό τη συνοδεία της φωνής της καλής μου Κατερίνας που πραγματικά μάγεψε το κοινό, τραγουδώντας κομμάτια από Loreenna McKennit, Epica, Nightwish, Blind Guardian και Aherusia. Αντάμωσα με φίλους συγγραφείς, καλλιτέχνες και μουσικούς, παίχτες από το Release the Kraken και χόρεψα με την Μαριλένα κάτω από τη μουσική των Noriana και των Iernis.

Τον Ιούνιο πήρα μέρος σε άλλη μια ταινία, το Edem, γαλογερμανική παραγωγή που γυρίστηκε στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε από τους Κορύβαντες και τους Λέοντες που έκανα παλιότερα ξιφασκία. Με κάλεσαν να παίξω στο trailer του Assassin’s Creed Odyssey που διαδραματίζεται στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Έτσι, τρία χρόνια μετά τον Μαγικό Καθρέφτη του Χρήστου Δήμα, ξαναφόρεσα αρχαία αρματωσιά, αυτή τη φορά όχι ως Σπαρτιάτης αλλά ως Αθηναίος οπλίτης. Τα γυρίσματα έγιναν στη Μάνη και στην Καρδαμύλη μέσα σε λίγες μέρες και ήταν μια αληθινή ευλογία, παρά την επικινδυνότητα των γυρισμάτων στα βράχια πλάι στη θάλασσα και στους 40 βαθμούς του καλοκαιριού.

Λίγες μέρες αργότερα οι Κορύβαντες με κάλεσαν να ενσαρκώσω τον μυθικό Οδυσσέα σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στους Λαούς της Θάλασσας και στο Καράβι σύμβολο της ελληνικής ιστορίας. Η πανοπλία ήταν πιστό αντίγραφο της μυκηναϊκής περιόδου ενώ στο δρώμενο με συνόδεψε η Κατερίνα στο ρόλο της Πηνελόπης.

Το καλοκαίρι ξεκίνησε με τους Locomondo και την εναρκτήρια συναυλία της περιοδείας τους στο Ίδρυμα Νιάρχος. Ήταν η πρώτη συναυλία με την μικρή, την οποία κατάφερα, παρά το τεράστιο πλήθος, να την πάω μέχρι τον Μάρκο και να φωτογραφηθεί μαζί του. Τους Locomondo θα τους ξαναβλέπαμε στην τελευταία τους live εμφάνιση στο Αιγάλεω, αυτή τη φορά στην πρώτη σειρά όπου μετά γνωρίσαμε όλη την μπάντα και πήραμε αυτόγραφα για την Ελεάννα.

Στην πρώτη γραμμή βρεθήκαμε και στο Rockwave Festival τον Ιούλιο και συγκεκριμένα στους Sabaton. Την ίδια μέρα ακούσαμε-είδαμε Accept, Saxon και Judas Priest αλλά οι αγαπημένοι μας Sabaton ήταν το κάτι άλλο, ειδικά όταν τους βλέπεις από το κάγκελο. Δυναμική συναυλία με τρομερό setlist και άγριο κοπάνημα. Ό,τι πρέπει για μια μπάντα που την ακούμε οικογενειακώς εδώ και χρόνια, πόσο μάλλον στο αυτοκίνητο. Η βραδιά έκλεισε με δύο πένες χαρισμένες από τους ίδιους τους Sabaton. Προφανώς είχαν καιρό να δουν τόσο πωρωμένους οπαδούς.

Την επόμενη μέρα έπαιξαν οι Iron Maiden αλλά δεν καταφέραμε να τους δούμε, παρόλο που τελευταία στιγμή παρουσιάστηκε ευκαιρία να πάμε στη συναυλία. Ήμασταν ήδη μακριά. Μπορεί μεν να χάσαμε μια ιστορική συναυλία, από την άλλη όμως γλυτώσαμε την ταλαιπωρία της Μαλακάσας.

Έπειτα άρχισαν οι παράξενες μέρες. Ο Ιούλιος ήταν γεμάτος βροχές και καταιγίδες. Πέθανε ο αγαπημένος μου Μάνος Ελευθερίου και μία μέρα αργότερα ξέσπασε η πυρκαγιά στο Μάτι που πήρε 100 ψυχές. Την επόμενη με δάγκωσε μια αράχνη που χώθηκε στο παπούτσι μου ενώ λόγω εθνικού πένθους ακυρώθηκε η παράσταση του Προμηθέα στην Καλαμάτα όπου μας είχε καλέσει να παίξουμε ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Νίκος Καλογερόπουλος. Η άδεια μου, την οποία πέρασα στον αγαπημένο μου Ελαιώνα Αχαίας μετατράπηκε σε βασανιστήριο χάρη στην παρουσία του μικρού μου ανιψιού που φρόντισε για ακόμα μια φορά να μου καταστρέψει τις διακοπές. Αν χάρηκα κάποια μέρα, αυτή ήταν ένα Σάββατο που επισκέπτηκα με τα κορίτσια εκείνον τον νεραιδότοπο με τα έλατα και τις βελανιδιές που ονομάζεται Ζαρούχλα όπου διανυκτερεύσαμε ένα βράδυ, αφού μόνο τόσο μας επέτρεπε ο μικρός διάβολος από το Κερατσίνι.

Το φθινόπωρο ήρθε πολύ γρήγορα και πέρασε σαν αστραπή με το Κράκεν να έχει πολύ δουλειά και με τις εκδρομές τις Κιβωτού στην Πάρνηθα, το Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας και τον Υμηττό να ανοίγουν και πάλι. Το Σεπτέμβριο ανέβασα κάτι καλούς πυρετούς αλλά δεν σταμάτησα να παίζω στο πειρατικό. Ωστόσο είχα την τύχη να δω το «Ταξίδι του Βάρδου» στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο. Ήταν η πρώτη φορά που δικό μου βιβλίο βρέθηκε στη συγκεκριμένη έκθεση και σύμφωνα με τον εκδοτικό πήγε πολύ καλά.

Τον Οκτώβριο η ομάδα του Will o Wisps έκανε πάρτι στην Death Disco με θέμα το Halloween. Εκεί αφηγήθηκα την ιστορία του Tam Lim, του θρύλου της Σκωτίας και του Halloween για τον οποίο έχω γράψει παλιότερα. Την ίδια βδομάδα και μάλιστα στον ίδιο δρόμο η Great Escape έκανε ένα διήμερο πάρτι Halloween – Dia de los Muertos όπου δεν έλειψαν τα σχετικά μασκαρέμενα σε ζωντανούς νεκρούς. Τον Νοέμβριο κατάφερα να δω μια ακόμα αγαπημένη μπάντα, τους Rumjacks όπου βρέθηκα και πάλι στο κάγκελο, ακούγοντας τα λατρεμένα An Irish Pub Song και Wild Mountain Rhyme.

Τέλος, τον Δεκέμβριο κυκλοφόρησε το νέο μου βιβλίο «Το Γελαστό Πνεύμα των Γιορτών – Πώς ο Διόνυσος έγινε ο Άγιος Βασίλης» από τις εκδόσεις Μωραίτη. Η ιστορία αυτή είχε δημοσιευτεί το 2017 στο Will o Wisps σε δυο μέρη και πια υπάρχει σε βιβλίο με εικόνες. Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου έγινε στον πολυχώρο Fenarte στον Πειραιά και η δεύτερη στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά όπου υπήρξα κάποτε μαθητής.

Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε το 2018, ένα έτος σταθμός. Μια χρονιά γεμάτη εκπλήξεις και εμπειρίες που θα την θυμάμαι για πάντα.

Advertisements

About atheatosaster

Η σελίδα του συγγραφέα Γιώργου Χατζηκυριάκου
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s