Και ο ψωριάρης μόνος

abandoded

Πετυχαίνω φίλους στο δρόμο. Μου λένε ότι διαβάζουν τα κείμενα που ανεβάζω στο facebook και ότι τους αρέσουν πολύ, ειδικά εκείνα τα μυθολογικά και τα σουρεαλιστικά για τον Πειραιά. Όχι μόνο για αυτά αλλά και για άλλα. Μου λένε ότι γράφω ωραία και ότι θα μπορούσα να βγάλω βιβλίο ή ότι θα μου ταίριαζε να αρθρογραφώ σε κάποιο περιοδικό ή website.

Ευχαριστώ παιδιά. Ειλικρινά ευχαριστώ. Αρθρογραφώ ήδη σε δύo sites ενώ στο παρελθόν έγραφα άρθρα και σε περιοδικά. Τουλάχιστον τρία, από όσο μπορώ να θυμηθώ.

Και από βιβλία; Πρέπει να έχω γράψει μέχρι στιγμής γύρω στα δέκα. Μυθιστορήματα, παιδικά, θεατρικά, νουβέλες, διηγήματα, παραμύθια. Φαντασία, τρόμος, πεζογραφία, χρονογράφημα, σχεδόν από όλα. Ω και κάτι ποιήματα της κακιάς ώρας.

Κοινώς γράφω πολλά χρόνια. Πάνω από 15. Και ήθελα να γίνω επαγγελματίας συγγραφέας-μυθιστοριογράφος. Ήθελα. Και ακόμα το θέλω.

Αλλά δεν έχει σημασία το τι ήθελα. Σημασία έχει ότι γράφω. Και ότι δεν το ξέρει κανένας. ή σχεδόν κανένας.

Δεν φταίτε εσείς που δεν το ξέρετε. Αλίμονο, πού να γνωρίζετε ότι έχουν εκδοθεί τρία βιβλία μου και ένα παιδικό. Καλά-καλά δεν το ξέρω εγώ, αφού… κίνηση καμία δεν υπάρχει. Καμία. Πουθενά.

Όποτε πάω να κάνω κάτι για να προωθήσω κάποιο από τα βιβλία μου, κάπου κάτι θα κολλήσει. Τη μια ο εκδότης τα χάλασε με το τάδε βιβλιοπωλείο. Την άλλη τα έσπασε με το τάδε site προώθησης. Μετά δεν έχει χρήματα για διαφήμιση ή χρόνο για σωστή διανομή. Και φυσικά δεν μπορεί να καλύψει τα έξοδα για μια παρουσίαση ή για συμμετοχή σε φεστιβάλ βιβλίου.

Και το βιβλίο; Δεν είναι πουθενά. Ή σχεδόν πουθενά.

Αλλά δεν φταίει μόνο ο εκδοτικός. Πάνω κάτω όλοι τους έτσι είναι. Καθένας με τις αδυναμίες και τα στραβά του. Στην αρχή του χρόνου ένας άλλος εκδοτικός με κάλεσε για συνεργασία. Ήθελε να έχουμε βγάλει βιβλίο μέχρι την άνοιξη. Δεν το βγάλαμε. Δεν το πρόλαβε. Δεν τα κατάφερε.

Ας μην πω για τον προηγούμενο εκδοτικό-φάντασμα που έβγαλε το Τραγούδι του Χρόνου και τη δεύτερη του έκδοση. Ας μην πω για αυτόν

Μα όπως είπα, δεν φταίνε μόνο οι εκδότες. Το σύστημα των βιβλίων στην Ελλάδα έχει γίνει τόσο πολύπλοκο που οι εκδοτικοί αντιμετωπίζουν ένα σωρό δυσκολίες που δεν είναι του χεριού τους. Και τυχαίνει πολλοί συγγραφείς να μην μπορούν να τις κατανοήσουν μιας και δεν έχουν εμπειρία σαν τη δική μου. Την εμπειρία του βιβλιουπάλληλου.

Αλλά γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή δεν θα είμαι αυτό το σαββατοκύριακο στο Fantasmagoria.

Το Fantasmagoria το διοργανώνει μια αξιόλογη ομάδα συγγραφέων του Φανταστικού από τη Θεσσαλονίκη. Ένα διήμερο φεστιβάλ αντίστοιχο του Φantasticon της Αθήνας. Τόσο στο ένα φεστιβάλ όσο και στο άλλο, συγγραφείς και εκδοτικοί από τον ελληνικό χώρο του φανταστικού συναντιούνται, εκθέτουν τα βιβλία τους, δίνουν ομιλίες και κάνουν παρουσιάσεις. Και κάθε νέα κυκλοφορία είναι εκεί.

Αλλά εγώ δεν θα είμαι. Ούτε τα βιβλία μου. Κανένα από αυτά.

Λες και με βαράει κατάρα, πάντα απουσιάζω από τα συγκεκριμένα φεστιβάλ. Είναι ένας χώρος τον οποίο τον υπηρετώ χρόνια. Αλλά δεν είμαι εκεί. Πάνε νέοι συγγραφείς, πάνε παλιοί, γνωστά και άγνωστα ονόματα του χώρου που αγωνίζονται για την ανάδειξη της ελληνικής λογοτεχνίας του φανταστικού.

Μα εγώ πάντα έξω.

Γιατί;

Ας πούμε ότι δουλεύω. Πραγματικά αυτός είναι ο λόγος που δεν θα μπορέσω και αυτή τη φορά να παρευρεθώ εκεί. Ειδικά τους τελευταίους μήνες το Κράκεν τα σαββατοκύριακα με κρατάει δεσμώτη. Δεν έχω αντικαταστάτη και δεν μπορώ να αφήσω τη δουλειά μου. Λογικό, κατανοητό και τίμιο.

Αλλά τα βιβλία; Γιατί δεν μπορούν να είναι εκεί τα βιβλία μου;

Για λόγους του εκδότη. Του κάθε εκδότη από αυτούς με τους οποίους έχω συνεργαστεί. Ο ένας δεν ασχολείται με αυτά, ο άλλος δεν βρίσκει λόγο  να διαθέσει χρήματα για δύο τίτλους όλους και όλους.

Οπότε γεια σου και πάλι Fantasmagoria. Θα είναι όλοι εκεί. Φίλοι και γνωστοί, συγγραφείς και καλλιτέχνες. Η Άρπη, το Λυκόφως και πρώτη πρώτων οι εκδόσεις Πηγή με τους εκατοντάδες πρωτοεμφανιζόμενους. Θα είναι εκεί όπως και πάντα, στο Fantasmagoria, στο Fantasticon και όπου υπάρχει ελπίδα για την ανάδειξη του ελληνικού Φανταστικού.

Και ο ψωριάρης μόνος.

Δεν είναι τόσο που χάνω το φεστιβάλ. Ούτε που το ξαναχάνω.

Είναι που αυτό συμβαίνει συνεχώς. Απουσιάζω από όλα αυτά. Χάνομαι. Δεν υπάρχω. Μοιάζει σαν να μην ανήκω καν στο χώρο αυτό.

Και μια μέρα δεν θα θυμάται κανείς ότι έγραφα κι εγώ. Σαν να μην υπήρξα ποτέ.

Τελοσπάντων. Θα είμαι στον Παραμυθένιο Πύργο του Will o Wisps τον Ιούνιο. Ελπίζω μόνο να μπορέσω.

Κλείνω με μια φράση από τη σελίδα της οποίας πήρα την εικόνα του άρθρου:

«Sometimes we are left with nothing but sorrows»

 

Advertisements

About atheatosaster

Η σελίδα του συγγραφέα Γιώργου Χατζηκυριάκου
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s