The Irish Bastard: η ιστορία μιας πασχαλινής irish punk κωμωδίας που διακρίθηκε δύο φορές ενώ κινδύνεψε να μην παιχτεί ποτέ.

irish bastard.jpg

Ήταν σαν σήμερα, 18 Απριλίου 2015 όταν η κωμωδία The Irish Bastard ολοκλήρωσε τον κύκλο της. Τελείωσε εκεί που εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από έναν χρόνο και δύο μήνες. Στη σκηνή όπου διαγωνίσθηκε και κόπηκε αρχικά, σε διαγωνισμό του θεάτρου Λύχνος Τέχνης και Πολιτισμού στο Γκάζι. Εκεί επέστρεψε ξανά για να νικήσει και να αποκτήσει το πρώτο βραβείο στο 1ο Athens Comedy Festival.

Αυτή είναι η ιστορία του The Irish Bastard και μιας θεατρικής ομάδας νέων ηθοποιών που έκαναν τον κόσμο να γελά, να συγκινείται, να προβληματίζεται και να τραγουδάει κάτω από τους ρυθμούς του Fields of Athenry και των Dropkick Murphys. Η ιστορία του πρώτου θεατρικού έργου που έγραψα και σκηνοθέτησα. Η ιστορία του Πάντι του Ιρλανδού και των φίλων μας.

The Irish Bastard – Το θεατρικό και η ομάδα StART

Είχε ξεκινήσει σαν πλάκα. Μία φίλη μου είχε φέρει μια μπλούζα από  την Ιρλανδία, μια μπλούζα πράσινη με κάτι τριφύλλια και μια λευκή επιγραφή «Ireland». Όταν τη φορούσα, όσοι ήταν Παναθηναικοί έκαναν χαρές και έλεγαν «έλα ρε τριφυλλάρα» κτλ. ενώ με ρωτούσαν αν την φορούσα στον Πειραιά, διότι υπήρχε και καλά κίνδυνος να τις φάω από κανέναν πωρωμένο Ολυμπιακό. Και κάπως έτσι μου γεννήθηκε στο μυαλό η ιδέα ενός Ιρλανδού που μες στην άγνοια του έρχεται στον Πειραιά και πέφτει θύμα χουλιγκανισμού λόγω του τριφυλλιού, του συμβόλου της πατρίδας του.  Μια κωμωδία παρεξηγήσεων, γκάφας και χαβαλέ που θέλει να κριτικάρει πάνω από όλα τον φανατισμό και την στενομυαλιά του Έλληνα.

Ήταν ακόμα Γενάρης του 2014 και εγώ βρισκόμουν στο δεύτερο έτος της δραματικής όταν άρχισα να γράφω το σενάριο. Και ήταν τότε που μερικά παιδιά από τη σχολή σχημάτισαν μια θεατρική ομάδα με σκοπό να διαγωνιστούν σε ένα φεστιβάλ τον Φλεβάρη. Μιας και είχα το σενάριο και τις πρώτες σκηνές έτοιμες, τους παρουσίασα την ιδέα και τη δέχτηκαν με χαρά. Μερικοί ρόλοι προσαρμόστηκαν πάνω στα παιδιά και το έργο πήρε το δρόμο του. Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ομάδα μας, η StART που άρχισε να δουλεύει πάνω στο Irish Bastard (Ο Νόθος από την Ιρλανδία) όπως τελικά ονοματίστηκε το έργο. Η Έφη πήρε το ρόλο της Λίτσας, ο Κίμωνας του Σταύρου, ο Αντώνης και η Ντενίζ τα παιδιά της οικογένειας με τα ίδια ονόματα και ο Μάριος το ρόλο της αξέχαστης Γιαγιάς, της «κωλόγριας» που έκλεβε πάντα την παράσταση. Όσο για μένα, έπαιξα τον Πάντι, ρόλος στα αγγλικά με προφορά όσο το δυνατόν ιρλανδική.

1623745_10203217078216499_130637709_n

The Irish Bastard – Η υπόθεση του έργου

Το έργο διαδραματίζεται το Πάσχα του 2014 σε ένα σπίτι στον Πειραιά. Στην πρώτη σκηνή βλέπουμε τον Σταύρο και την Λίτσα να περιμένουν τον γιο τους, τον Αντώνη, να γυρίσει από το αεροδρόμιο. Ο Αντώνης σπουδάζει σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας και έρχεται να περάσει τις διακοπές μαζί με τους δικούς του. Όμως δεν καταφθάνει μόνος. Έχει έναν φίλο Ιρλανδό, τον Πάντι, ο οποίος κάνει την χειρότερη εντύπωση στους γονείς του Αντώνη αφού οι δύο νέοι έρχονται μεθυσμένοι και με διάθεση για σαματά. Την ένταση ανεβάζει η Γιαγιά, η μητέρα του Σταύρου και πεθερά της Λίτσας, που μπαινοβγαίνει στο σπίτι και ανακατεύεται μονίμως στα οικογενειακά τους.  Ακόμα χειρότερα τον Πάντι υποδέχεται η Ντενίζ, η μικρή αδελφή του Αντώνη, η οποία βγάζει όλο της το μίσος για τους εχθρούς της ομάδας της πάνω στον Ιρλανδό.

DSC03142.jpg

Κάπως έτσι ξεκινά η πρώτη μέρα στο έργο αν και τα πράγματα θα γίνουν περισσότερο ανυπόφορα για την οικογένεια. Ο Αντώνης επικοινωνεί με μια πρώην του και φεύγει από το σπίτι για να κάνει Πάσχα μαζί της και όσο για τον Πάντι, τον αφήνει σπίτι να τον φιλοξενούν οι δικοί του. Τότε είναι που αρχίζει ένας μεγάλος αγώνας από την Λίτσα, την Ντενίζ και τη Γιαγιά να πετάξουν έξω τον Ιρλανδό, κάνοντας το να φανεί σαν ατύχημα.

startt

Όμως η τύχη του Ιρλανδού δεν εγκαταλείπει τον Πάντι και κάθε παγίδα που του στήνουν πιάνει τους ίδιους. Και καθώς η Μεγάλη Βδομάδα συνεχίζεται, η οικογένεια αρχίζει να έρχεται πιο κοντά στον Πάντι εκτιμώντας τις καλές του προθέσεις, την χαρά και την ανεμελιά που τον χαρακτηρίζουν, όλα εκείνα δηλαδή που τους θυμίζει πως είχαν και οι ίδιοι κάποτε ίδιοι μα με το πέρασμα των χρόνων έχουν χάσει.  Τα ευτράπελα δεν σταματούν, αντιθέτως κορυφώνονται το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής όταν η Γιαγιά, έχοντας χτυπήσει το κεφάλι της στο προσκύνημα του επιτάφιου, επιστρέφει αλλαγμένη, λέγοντας πως είδε τον Άγιο Πατρίκιο, τον καθολικό άγιο-προστάτη της Ιρλανδίας, τον οποίο αρχικά αρνιόταν κατηγορηματικά. Το ένα θαύμα φέρνει το άλλο μα, παρά το γλέντι της οικογένειας, όλα οδηγούνται και πάλι στη διάλυση όταν ο Σταύρος θυμάται τα νιάτα του, μιλώντας για μια Ιρλανδέζα που είχε γνωρίσει κάποτε σε ελληνικό νησί. Ακούγοντας το όνομα της, ο Πάντι αναγνωρίζει την μητέρα του καθώς και κάποια στοιχεία που του έλεγαν για τον πατέρα του εκείνοι που ανέλαβαν την ανατροφή του. Και τότε είναι που συνειδητοποιούν ότι ο Πάντι είναι ο νόθος γιος του Σταύρου όπου και γίνεται το έλα να δεις σε μια κωμική σκηνή που θυμίζει την σταύρωση του Χριστού από τη γνωστή τηλεοπτική σειρά του Τζεφιρέλι με την χαρακτηριστική μουσική να τη συνοδεύει.

DSC03102.jpg

Το έργο τελειώνει με την αφήγηση του Αντώνη που εξηγεί τα όσα ακολούθησαν από το Μεγάλο Σάββατο και μετά. Έπειτα βλέπουμε την οικογένεια όλη μαζί να κλείνει το σπίτι και να φεύγει για το αεροδρόμιο, μιας και όλοι έχουν αποφασίσει να αφήσουν τα πάντα πίσω και να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή στην Ιρλανδία μαζί με τον Πάντι, τον γουρλή που έπιασε το λαχείο. Λίγο πριν φύγουν, η Ντενίζ καταφέρνει να πετύχει τη φάρσα με το καθαρτικό που είχε ξεκινήσει από την δεύτερη σκηνή, ενώ εμφανίζεται η αγαπημένη όλων, η Γιαγιά. Το έργο κλείνει με την ατάκα της «ποιος είναι ο Πάντης;» και με ένα επτάλεπτο βίντεο που, κάτω από τη μουσική του Fields of Athenry, αφηγείται τα όσα ακολούθησαν  όταν η οικογένεια μετανάστευε στην Ιρλανδία. Κάτι σαν έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

DSC07880.JPG

The Irish Bastard – η πορεία, οι παραστάσεις και τα βραβεία

Το έργο, παρά τις ατυχίες που αντιμετώπισε (και πιστέψτε με ήταν πολλές, από πρόβλημα με την σχολή και την εξεταστική μέχρι και τραυματισμό) συμμετείχε στο διαγωνισμό του Λύχνος, τον Φλεβάρη του 2014. Οι ομάδες είχαν να δείξουν μέχρι 20 λεπτά από την παράσταση τους σε μια κλειστή κριτική επιτροπή. Το Irish Bastard δεν κατάφερε να προχωρήσει. Η ομάδα απογοητεύτηκε και για κάμποσο διάστημα διαλύθηκε. Το όνειρο μας να παίζουμε σε δικό μας θέατρο, είχε μόλις ναυαγήσει και μάλιστα πανηγυρικά αφού κανείς πια δεν ασχολήθηκε με το έργο αλλά με τη σχολή και τις σπουδές μας.

Προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, και ενώ τα ξαναβρήκαμε σαν ομάδα, αποφασίσαμε να ξαναρισκάρουμε για δεύτερη φορά σε νέο διαγωνισμό. Ήταν το θέατρο Cartel που οργάνωνε ένα τουρνουά θεατρικών παραστάσεων με έπαθλο το θέατρο για την επόμενη σαιζόν. Στο τουρνουά αυτό πήραν μέρος 12 ομάδες οι οποίες είχαν όλες 25 λεπτά στη διάθεση τους για να παρουσιάσουν στο κοινό την παράσταση τους. Αυτή τη φορά κριτές ήταν οι θεατές οι οποίοι είχαν δικαίωμα ψήφου.

11077853_629034257198283_2115359866770941905_n

Λες και μας κυνηγούσε κατάρα, η μέρα που παίζαμε εμείς συνέπεσε με την εξεταστική, όπως πάνω κάτω είχε γίνει και με τον προηγούμενο διαγωνισμό. Τώρα ήταν ακόμα χειρότερο διότι η εξεταστική δεν λάμβανε χώρα μέσα σε αίθουσα της σχολής αλλά στο θέατρο Ροές. Έπειτα από διάφορες συγκρούσεις και ενώ όλα ήταν έτοιμα να τιναχτούν στον αέρα, καταφέραμε να παίξουμε και να διαγωνιστούμε στο Cartel.

Και κερδίσαμε. Ήμασταν οι νικητές της βραδιάς. Νικήσαμε στον ημιτελικό και προκριθήκαμε με 22 ψήφους στον τελικό, αμέσως, ακριβώς την επόμενη νύχτα.

10439459_10152299901958172_995904614253435285_n

Παίξαμε ξανά με ακόμα περισσότερη αυτοπεποίθηση και ενέργεια και με ακόμα περισσότερο κοινό. Αν μη τι άλλο είχαμε αποδείξει σε όλους εκείνους που δεν είχαν πιστέψει σε εμάς, ότι μπορούσαμε να τα καταφέρουμε. Τούτη τη φορά δεν φτάσαμε την κορυφή, τερματίσαμε όμως στην τρίτη θέση με 55 ψήφους. Ήταν μια καλή βραδιά με πολύ κέφι, χαρά και φυσικά ποτό. Μια βραδιά δεν μας ξενέρωνε, γιατί ήμασταν ήδη μεθυσμένοι από την νίκη της προηγούμενης μέρας και από τα χειροκροτήματα του κοινού που επί δύο νύχτες κάναμε να γελάει. Η StART θα συνέχιζε.

Και ναι, συνέχισε. Κλείσαμε τη Φάμπρικα στο Γκάζι για να παίξουμε από το φθινόπωρο και ανανεώσαμε το ραντεβου μας για Σεπτέμβρη. Δουλεύαμε σχεδόν κάθε βράδυ κάνοντας πρόβες μέχρι αργά. Βρήκαμε χορηγούς, φτιάξαμε τα γραφιστικά και σιγά-σιγά μια παράσταση φτιάχτηκε από το μηδέν.  Το Irish Bastard ήταν έτοιμο να παιχτεί ολοκληρωμένο.

10393842_10204392534645626_4084392731138798665_n

Και θα παιζόταν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, για πέντε μήνες, σε ένα υπόγειο θεατράκι 40-50 θέσεων, με τις περισσότερες Κυριακές να είναι γεμάτο από κόσμο. Ωστόσο, μία βδομάδα πριν την πρεμιέρα, μια ακόμα αναποδιά ήρθε να τα ανατρέψει όλα, αλλά δεν τα κατάφερε. Το ρόλο του Σταύρου πλέον θα έπαιζε ο Στράτος, ο δίδυμος του Αντώνη, ο οποίος έμαθε ολόκληρο το έργο μέσα σε λίγες μόνο μέρες.

Και έτσι παίζαμε το Irish Bastard στις Κυριακές στην Φάμπρικα μέχρι που ήρθε το Πάσχα όπου δώσαμε την τελευταία παράσταση την οποία και γιορτάσαμε με ιρλανδέζικο πάρτι.

11026222_436771716486043_3638174907255037727_n

Και ενώ πιστεύαμε πως το ταξίδι του Ιρλανδού είχε τελειώσει, είδαμε την ανακοίνωση από το θέατρο Λύχνος που διοργάνωνε νέο διαγωνισμό, αυτή τη φορά κωμωδίας. Τούτη τη φορά οι ομάδες είχαν στη διάθεση τους όλο το χρόνο και όχι μόνο λίγα λεπτά στη σκηνή ενώ την παράσταση μπορούσε να παρακολουθεί ο οποιοσδήποτε. Έμοιαζε με το τουρνουά του Cartel. Ήταν το 1st Athens Comedy Festival

Παρόλο που η παράσταση είχε κατέβει, τα παιδιά συμφώνησαν να πάρουμε μέρος και να διαγωνιστούμε. Κανείς μας δεν είχε ξεχάσει την πικρία που είχε αισθανθεί ένα χρόνο πριν σε εκείνο το θέατρο. Τώρα μας δινόταν η ευκαιρία να δείξουμε τι πραγματικά αξίζαμε και εμείς και το έργο. Και αυτό θα το έκρινε ο κόσμος.

Και έτσι βρεθήκαμε πάλι στη σκηνή του Λύχνος από όπου είχαμε ξεκινήσει. Κάναμε για ακόμα ένα βράδυ τον κόσμο να γελά, να ξεκαρδίζεται, να χειροκροτά και να τραγουδάει. Και μετά την υπόκλιση, σήκωσα την τραγιάσκα του Πάντι και την κοπάνησα κάτω. Τo Irish Bastard είχε τελειώσει εκεί που είχε αρχίσει. Στην ίδια σκηνή.

Αλλά με μία διαφορά! Είχε νικήσει το 1ο Athens Comedy Festival. Από όλες τις παραστάσεις και από όλες τις ομάδες που πήραν μέρος στο διαγωνισμό, ο κόσμος ανέδειξε εμάς και το Irish Bastard. Είχαμε νικήσει. Εκεί που έναν χρόνο πριν φεύγαμε ντροπιασμένοι και μετανιωμένοι, τώρα αποχωρούσαμε γλεντώντας. Ο Ιρλανδός είχε νικήσει.

WinnerIrish

The Irish Bastard – οι χαρακτήρες και το μήνυμα του έργου

Στην ουσία στο Irish Bastard δεν υπάρχει πρωταγωνιστής. Παρόλο που το όνομα του έργου παραπέμπει κατευθείαν στον χαρακτήρα του Πάντι, ο Ιρλανδός δρα ως καταλύτης. Είναι αυτός ο ξένος που μπαίνει σε ένα κλειστό κύκλο (στην περίπτωση μας οικογενειακό) και άθελα του προκαλεί τους πάντες να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό. Και παρόλο που αρχικά όλοι τους βγάζουν μόνο την αρνητική τους πλευρά (η οποία είναι και αυτή που βγάζει το γέλιο στον θεατή) η αφέλεια και η καλοσύνη του ξένου τους κάνει να θυμούνται τα καλά τους στοιχεία τα οποία έχουν θαφτεί μέσα στον καιρό της κρίσης, της πίεσης, της καταπίεσης και της υποτιθέμενης ευημερίας. Φυσικά στο τέλος γίνονται και μερικά θαύματα  τα οποία έχουν να κάνουν τόσο με το θέμα των Ιρλανδών (η περίφημη Τύχη τους) αλλά και με το θέμα των Ελλήνων (το Πάσχα, η Ανάσταση και η χαρά της αναγέννησης). Δεν είναι τυχαίο που το έργο τοποθετείται χρονικά μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα. Υπάρχει μια συμβολική πορεία των χαρακτήρων μέσα στα Πάθη, στη Δοκιμασία, στον Πειρασμό, στην Σταύρωση και τελικά στην Ανάσταση. Ο Εφιάλτης τελειώνει, η Συγχώρεση έρχεται και όλοι τους, έχοντας θυμηθεί ποιοι πραγματικά είναι, ξεκινούν ένα νέο ξεκίνημα. Μα για να γίνει αυτό, όπως συμβαίνει στο τέλος του έργου, κάποια πράγματα πρέπει να μείνουν πίσω. Και έτσι η οικογένεια μαζί με τον Πάντι φεύγουν για την Ιρλανδία, έχοντας αποδεχτεί από τη μία ότι και στην Ελλάδα ήταν πρόσφυγες αλλά ότι όσο έχουν ο ένας τον άλλον, δεν φοβούνται να ξεκινήσουν από το μηδέν, έχοντας γίνει πια καλύτεροι άνθρωποι.

StART.pr

Το Irish Bastard είναι πρωτίστως κωμωδία χαρακτήρων και τύπων. Οι χαρακτήρες του έργου βρίσκονται παντού γύρω μας. Η οικογένεια που υποδέχεται τον Πάντι είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας και το έργο ασχολείται περισσότερο με αυτήν. Στον Σταύρο βλέπουμε τους χρεωμένους νοικοκύρηδες που πασχίζουν στη δουλειά για να συντηρήσουν μια κακομαθημένη οικογένεια. Στην Λίτσα βλέπουμε τις καταπιεσμένες συζύγους με τα χίλια δυο κόμπλεξ που γαντζώνονται πάνω από τα παιδιά τους, έχοντας τα μεγαλώσει με λάθος πρότυπα. Στον Αντώνη βλέπουμε τον ανεύθυνο νέο που το μόνο που τον νοιάζει είναι η καλοπέραση του, συνήθως εις βάρος των άλλων. Στην Ντενίζ τον φανατισμό, τον τοπικισμό, τον χουλιγκανισμό και όλα αυτά που συχνά ξεκινούν από γραφικά και καταλήγουν επικίνδυνα, ειδικά όταν πρόκειται για νέους και παιδιά. Στη Γιαγιά βλέπουμε όλον εκείνον τον παλιό κόσμο που επιβιώνει μέσα από τους γέρους που ξέχασαν τις κακουχίες που πέρασαν και έχουν καταφύγει πια στο μίσος, στους λάθος σωτήρες και στην παρεξηγημένη, στα μυαλά του, έννοια του χριστιανισμού. Τέλος ο Πάντι είναι ο τουρίστας που φέρνει το δικό του κόσμο αλλά όχι και τα προβλήματα του, έχοντας διάθεση για διασκέδαση, βοήθεια και καλή θέληση. Και είναι τελικά αυτοί οι δύο διαφορετικοί κόσμοι -οι Έλληνες και οι ξένοι- που έρχονται σε σύγκρουση στο Irish Bastard ίσα για να να βρουν όχι τι είναι εκείνο που τους χωρίσει αλλά ποιο είναι αυτό που τους ενώνει.

«Ίσως ο Θεός να είναι ένας μεγάλος πότης και όλοι εμείς τα μπάσταρδα του που ψάχνουμε τον πατέρα μας στην αγάπη των άλλων»

Γιώργος Χατζηκυριάκος

ΙrishPaddy2

Επίλογος:

Από όλες μου τις δημιουργίες, τα βιβλία, τα μυθιστορήματα, τα διηγήματα, τα παραμύθια, το Irish Bastard παραμένει το αγαπημένο μου. Ήταν μια ιστορία που ζωντάνεψε χάρη στους φίλους ηθοποιούς και στους θεατές που την στήριξαν και την είδαν. Ήταν μια περιπέτεια που ξέφυγε από τις λευκές σελίδες και πήρε σάρκα και οστά και ντύθηκε κάτω από την irish punk μουσική. Ήταν η πρώτη μου σκηνοθετική δουλειά (και ως τώρα μοναδική) καθώς και το πρώτο μου ολοκληρωμένο θεατρικό έργο. Και συν τις άλλοις, η πρώτη μου συγγραφική και όχι μόνο δουλειά που μου χάρηκε επιτυχία και αυτοπεποίθηση. Γιατί μέσα από όλες τις δυσκολίες, κατάφερε να ξεχωρίσει και να πετύχει σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο που καλούνται να περνούν διαρκώς οι νέοι δημιουργοί.

Γιώργος Χατζηκυριάκος

10

ΥΓ: κλείνω με την όμορφη κριτική που μας έγραψε η Χριστίνα Τζείκου στο The K-Magazine στις 30 Ιανουαρίου 2015:

Στον τεχνοχώρο Fabrica στο Γκάζι , κάθε Κυριακή παίζεται η παράσταση The Irish Bastard (Ο νόθος Ιρλανδός) , από την ομάδα Start  (απαρτιζόμενη  από μαθητές και αποφοίτους της δραματικής σχολής του Ιάσμου) , και πρόκειται για μια κωμωδία με μπόλικο άρωμα από Πειραιά και Ιρλανδία.

10584074_994176627260010_5436016048765706751_n

Υπόθεση:

Μία πενταμελής οικογένεια, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης εβδομάδας , φιλοξενεί έναν παθιασμένο Ιρλανδό στο σπίτι της. H Λίτσα και ο Σταύρος ,είναι ένα καθημερινό Ελληνικό  ζευγάρι , το οποίο περιμένει να γυρίσει ο νεαρός γιος τους Αντώνης από το Λονδίνο, όπου εκεί σπούδαζε τόσο καιρό. Ο Αντώνης, γυρνώντας στο σπίτι του φέρνει μαζί του τον Ιρλανδό φίλο του Πάντι Ο΄Λίρι , για να περάσουν μαζί τις διακοπές του Πάσχα. Όλη η οικογένεια σύσωμη προσπαθεί να ξεφορτωθεί την ενοχλητική παρουσία του Ιρλανδού, και ιδιαίτερα η τρελαμένη γαυρίνα Ντενίζ ( κόρη ) καθώς και η ρατσίστρια γιαγιά ( μητέρα του Σταύρου). Ωστόσο ο Πάντι ήρθε για να μείνει! Ο νεαρός Ιρλανδός θα τους κάνει άνω κάτω αφού εκτός από την αγάπη που τρέφει για τα τραγούδια της πατρίδας του και το ποτό, φέρνει μαζί του και ένα οικογενειακό μυστικό που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα.

Και ας πάρουμε τους χαρακτήρες από την αρχή… Ο Σταύρος είναι ένας κλασικός Έλληνας οικογενειάρχης , ο οποίος όπως φαίνεται κρύβει τόσα χρόνια καλά κρυμμένο ένα μυστικό, το οποίο δεν το γνωρίζει ούτε η ίδια του η γυναίκα. Η Λίτσα , αποτελεί  το παραδοσιακό πρότυπο Ελληνίδας μάνας, υπερπροστατευτική με τα παιδιά της , ενώ όπως βλέπουμε στο έργο προσπαθεί να τα προλαβαίνει όλα και να είναι τέλεια στις αρμοδιότητες που έχει μια μάνα και συνάμα γυναίκα.Την πιο κωμική φιγούρα του έργου την αποτελεί η Γιαγιά, αρκετά θρησκόληπτη, έχοντας έντονες πολιτικές απόψεις ενώ δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια για τους μετανάστες.

Ο Αντώνης και η Ντενίζ , είναι τα δύο παιδιά της οικογένειας , τα οποία δεν θα λέγαμε πως ταιριάζουν και πολύ μεταξύ τους, αφού ο ένας αποτελεί τον συνηθισμένο χαρακτήρα ενός νέου που δεν πάλεψε και πολύ για τα αγαθά του με σπουδές στην Αγγλία, ενώ η άλλη είναι ένα αγοροκόριτσο κολλημένο με την μία και μοναδική ομάδα του Πειραιά, τον Ολυμπιακό. Όσο για τον Πάντι , πρόκειται για έναν χαρούμενο , και λιγάκι τρελό θα λέγαμε Ιρλανδό , ο οποίος αγαπάει τις μπύρες και το τραγούδι, ενώ στο τέλος θα ανατραπεί ολόκληρη η ζωή του.

Είναι μια κωμωδία με νέους ηθοποιούς , που αξίζει να την δείτε!

Στο τέλος της παράστασης  μπορείτε να πάτε για ένα ποτάκι στον επάνω χώρο!

Παίζουν :
Έφη Θεοφανίδου,  Ντενίζ Κούτση , Αντώνης Σαριγιάννης , Στράτος Σαριγιάννης.  Γιώργος Χατζηκυριάκος και στο ρόλο της γιαγιάς ο Μάριος Σάκκας.

Σκηνοθεσία – κείμενο:   Γιώργος Χατζηκυριάκος

10926194_599667460134963_5543726384971330210_n

 

Advertisements

About atheatosaster

Η σελίδα του συγγραφέα Γιώργου Χατζηκυριάκου
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s