Γιατί σιχάθηκα το Game of Thrones (μέρος 1ο)

SEI_57275339

Α όχι. Αν περιμένεις να σχολιάσω το τέλος τούτης της πολύχρονης σειράς που μας έφαγε 9 χρόνια από τη ζωή, τότε μάλλον θα σε απογοητεύσω. Ούτε θα μιλήσω για το πόσο χάλια ήταν η τελευταία σαιζόν ούτε και τι συνέβη στην προηγούμενη. Δεν θα το κάνω. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν τα έχω δει ακόμα;

Τι πράγμα;

Ω ναι. Δεν τα έχω δει ακόμα. Τα είδαν άλλοι αντί για εμένα. Και φυσικά δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό. Όχι βέβαια. Τιτιβίσματα από εδώ και από εκεί, πουλάκια, αηδονάκια, παπαγαλάκια, όλα τα καλά τα πλάσματα που έχουν φωνή, λόγο και γνώμη. Όλοι εκείνοι που (φυσικά χωρίς κακή πρόθεση) άλλες φορές αδέξια, άλλες φορές αγέρωχα, «σφύριζαν» το παρακάτω δίχως να σκέφτονται ότι κάποιοι άλλοι δεν έχουν προλάβει ακόμα να το δουν. Και γιατί δεν πρόλαβαν; Επειδή δούλευαν ως αργά; Επειδή δεν είχαν Nova; Επειδή δεν ήξεραν από που να τα κατεβάσουν; Επειδή κάτι τους έτυχε; Επειδή ήθελαν να τα δουν όλα μαζί;

Καλά, ας μην μακρηγορούμε. Αυτό ονομάζεται spoilers. Και έγινε συνώνυμο με το Game of Thrones. Και ήταν κάτι αρκετό για να με κάνει να σιχαθώ τη σειρά.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πρόβλημα με το  να τους «σφυρίξει» κανείς τι γίνεται σε ένα έργο, είτε αυτό είναι ταινία, βιβλίο, video game, σειρά, κινούμενο σχέδιο. Αλλά είναι και εκείνοι που έχουν. Κάποτε, όταν διάβαζα το Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ένας φίλος που προπορευόταν στην ανάγνωση, ήρθε και μου είπε στεναχωρημένος ότι πέθανε ο Γκάνταλφ. Ξενέρωσα. Έφτασα στη γέφυρα του Κάζαντ Ντουμ και ήξερα ότι θα τον δω να πέφτει. Λίγο αργότερα ήρθε και μου είπε ότι σκοτώθηκε ο Μπόρομιρ. Οπότε όταν έφτασα στο τέλος του πρώτου βιβλίου, ήξερα ότι η συντροφιά θα έχει άλλον έναν νεκρό. Τέλος, μια άλλη μέρα, έρχεται με χαρά και μου ανακοινώνει ότι ο Γκάνταλφ δεν πέθανε, αντίθετα επέστρεψε και έγινε Λευκός. Ε αμάν! Αμάν! Όλη η μαγεία της έκπληξης του συγγραφέα είχε χαθεί, τουλάχιστον μέχρι εκείνο το σημείο. Πάλι καλά ήταν τρία τα βιβλία και μέχρι να ολοκληρώσω τον τρίτο τόμο, είχαμε χαθεί με το παιδί λόγω αλλαγής σχολείου. Ωστόσο ένας άλλος έξυπνος μου αποκάλυψε το τέλος του Έλρικ, μιας άλλης σειράς βιβλίων σε 5 τόμους που ζαχάρωνα τόσον καιρό, στέλνοντας με στην κυριολεξία αδιάβαστο. Τα διάβασα πολλά χρόνια αργότερα αλλά τι να το κάνεις; Ήξερα πως θα τελείωνε.

Spoilers. Αναθεματισμένα, κάφρικα spoilers.

Αλλά εντάξει, μάθαμε να το χειριζόμαστε και αυτό. Το φάγαμε το spoiler; Συνεχίζουμε παρακάτω. Δεν χάθηκε και ο κόσμος. Στην τελική απλώς χάθηκε η έκπληξη.

Όμως στην περίπτωση του Game of Thrones, είχαμε ένα άλλο καθεστώς. Δεν προλάβαινε να αρχίσει ο κύκλος και οι περισσότεροι άρχισαν να ποστάρουν την ίδια ανακοίνωση:

«Όποιος κάνει spoil θα διαγράφεται αυτομάτως» και τα λοιπά και τα λοιπά.

Το έβλεπες παντού. Παντού! Και ήταν ενοχλητικό. Όσο και τα spoilers βεβαίως. Αλλά και οι απάντήσεις της άλλης πλευράς, των spoilerάδων δηλαδή, ήταν εξίσου ενοχλητική. Απαντήσεις του στυλ «να μην μπαίνεις στο facebook, να μην ανοίγεις youtube, να απέχεις από το internet» και άλλα τέτοια.

Τι λέτε βρε παιδιά; Αλήθεια; Μπορείτε να απαγορέψετε από κάποιον να μπει στο ίντερνετ επειδή είδατε ένα παραπάνω επεισόδιο; Δεν φτάνει που το είδατε, πρέπει να το βροντοφωνάξετε; Στην τελική γιατί δεν ανοίγατε ένα φόρουμ να συζητάτε εκεί τα πάντα για την αγαπημένη σας σειρά; (Παρεπιπτόντως και εγώ από φόρουμ είχα μάθει το Game of Thrones όταν ήταν ακόμα βιβλίο και μόνο).

Αλλά άντε, πες και δεν μπαίνεις στο fb. Οι ρουκέτες σκάνε από παντού, μέσα και έξω από το ίντερνετ. Παντού! Ακόμα και στο πάρκο που πήγα να παίξει η κόρη μου, δυο μανούλες συζητούσαν για την μάχη του Winterfell. Σαν κάτι γιαγιάδες παλιά, στο ίδιο παγκάκι, που κουβεντιαζαν για το Καλημέρα Ζωή και τη Λάμψη του Φώσκολου ή για την Εσμερλάδα και την Μαρία της Γειτονιάς. Και για την Κορίνα την Αγριόγατα.

Να γιατί σιχάθηκα ακόμα πιο πολύ το Game of Thrones. Γιατί το έβλεπαν όλοι. Όλοι. Ακόμα και αυτοί που δεν το έβλεπαν.

Άνθρωποι μιας άλλης κουλτούρας, διαφορετικής από αυτής του fantasy και της λογοτεχνίας του φανταστικού (και όχι μόνο), άνθρωποι άσχετοι από Ιστορία, μυθολογία και λαογραφία, άνθρωποι του life style, της Μυκόνου, της νύχτας, της πίστας, του σκυλάδικου, του ΝΙΤRO. Ανθρωποι που χλεύαζαν τα παραμύθια, τις φανταστικές αφηγήσεις, τα βιβλία, τη μαγεία και όλα αυτά που οδήγησαν τόσο τον Μάρτιν να γράψει αυτό το έπος, όσο και την HBO να το σκηνοθετήσει. Άνθρωποι που αγνοούσαν τόσο το ότι το GOT ήταν βιβλίο και που δεν αξιώθηκαν να το διαβάσουν τουλάχιστον μέχρι τον τόμο που είχε κυκλοφορήσει.

Και όλοι τους αυτοί παθιάζονταν. Έφταναν σε βαθμό υστερίας και εξάρτησης. Έγιναν nerds χωρίς να έχουν υπάρξει ποτέ nerds αφού δεν ήταν cool να είσαι nerd. Και το Game of Thrones μετατράπηκε σε ένα Power of Love, ένα Big Brother, ένα Survivor, ένα Master Sef και ένα GNTM. Λογικό βεβαίως αφού χτίστηκε πάνω σε αυτόν τον εθισμό, να δούμε δηλαδή ποιος θα αποχωρήσει (μια για πάντα, στην περίπτωση του Game of Thrones).

Και κάπου όλο αυτό έγινε αφόρητο. Το Game of Thrones έγινε η σειρά της Κουτσής Μαρίας και του κάθε κάγκουρα. Έγινε αντικείμενο συζητήσεων σε μεσημεριανάδικα, πρωινάδικα, πάρτι σε σκυλάδικα και ορθάδικα και πολλά ακόμη. Έγινε διαφήμιση για ουίσκυ, παντόφλες, βρακιά, ακόμα και για τυρί φέτα. Και ποιος ξέρει και τι άλλο;

Ήταν κακό που απέκτησε τόσους οπαδούς που το παρακολουθούσαν με μανία ως το τέλος; Όχι βέβαια. Αλλά κάπου η κατάσταση ξέφυγε. Το Game of Thrones ήταν μια σειρά φαντασίας με στοιχεία φαντασίας. Όμως αντί να φέρει τον κόσμο πιο κοντά στο φανταστικό (όπως είχε κάνει πχ η κινηματογραφική μεταφορά του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών) πήρε το φανταστικό και το πέταξε στη μάζα. Δεν έφερε τους οπαδούς πιο κοντά στα βιβλία και σε άλλους αξιολογους τίτλους του χώρου, ενώ φυσικά δεν ενίσχυσε σε καμία περίπτωση την ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι άνθισε μέσα σε αυτά τα χρόνια, εάν οι περισσότεροι τίτλοι δεν ήταν αυτοεκδόσεις και συνεκδόσεις στις οποίες δεν έδωσε κανείς σημασία. Έφτιαξε ένα νέο ειδος οπαδών, εθισμένων με τηλεοπτικές-ιντερνετικές εκπομπές. Χαρακτηριστική και η έκφραση πολλών που μετά την προβολή του τελευταίου επεισοδίου, εξέφραζαν τη στεναχώρια και την ανησυχία τους λέγοντας ότι τώρα πια δεν έχουν άλλο ενδιαφέρον και τίποτα σχετικό να παρακολουθήσουν.

Άσχημο πράγμα η συνήθεια ε; Πόσο μάλλον όταν έχεις συνηθίσει να βλέπεις 9 χρόνια μια σειρά όλο βία, αδικία, διαστροφή, πορνό και ψυχοπαθείς ήρωες.

Και, ω διάολε, δεν την έβλεπαν μόνο ενήλικες αυτή τη σειρά…

Αυτά για την ώρα. Φυσικά έχω να μοιραστώ και μερικούς ακόμα προβληματισμούς από διαφορετικές σκοπιές, όπως αυτή του συγγραφέα, του βιβλιουπάλληλου, του ηθοποιού ακόμα και του άσχετου, εκείνου του καημένου του συνανθρώπου μας ο οποίος δεν έχει ιδέα τι είναι αυτό το κέρατο αλλά είναι αναγκασμένς να το συναντά συνεχώς μπροστά του.

Κλείνω το πρώτο μέρος με μια μπαλάντα που έγραψαν οι Blind Guardian για τον Jon Snow, όταν το Game of Thrones ήταν ακόμα βιβλίο και κανείς από όλους αυτούς τους φανατισμένους (και πλέον ξενερωμένους) τον ήξερε. Το τραγούδι ανήκει στο δίσκο At the Edge of Time που κυκλοφόρησε το 2010 ενώ στο ίδιο album υπάρχει τραγούδι και για τον Bran. Αξίζει να ακούσετε και την ακουστική version του κομματιού με μερικούς επιπλέον στίχους και κλασσική κιθάρα.

War of the Thrones

Nothing will grow here
Icy fields – blackened sorrow
Legacy of a lost mind
Feed my void
What you’re waiting for

I’m too late
It is more than a game
The river reveals
Now I’m in between these lines
I cannot escape it seems
Sail on, my friend

All I ever feel is
All I ever see is
Walls they fall
When the march of the Others begins

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones shall begin

While I sit there in silence
Come and talk to me
I can’t free my mind
It is all I’m begging for

While I sit there in silence

Will it ever end?
Will I find what I’m longing for?
Will I ever walk out of shadows so grey?
I’m condemned, I am hallowed
Icy fields they won’t hurt anymore

Will you walk with me?
Any further
There at world’s end
It’s me
I sing

I cannot escape it seems
Sadly I sing

All I ever feel is
All I ever see is
Walls they fall
When the march of the Others begins

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones shall begin

Away
Watch the river it flows
Now and ever
I cannot believe in more
And now my time will come
Carry on

Will I ever learn from the past?
Will I fade away?
Will I ever stay where the shadows will grow?
There is luck at the gallows
I will free my mind
Soon it will show

Let it rain
There’ll be no spring
My dream is a mirror
It reveals a matter of lies

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones will begin

All I ever feel is
All I ever see is
Rise and fall
When the War of the Thrones has begun

Leave a fee for the tillerman
And the river behind

Blind Guardian – War of the Thrones

 

Advertisements

About atheatosaster

Η σελίδα του συγγραφέα Γιώργου Χατζηκυριάκου
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s